heel gewoon, niets speciaal

Het klinkt cliché, maar ik geniet het meeste van mijn familie die me nauw aan het hart ligt. Heel gewoon, niets speciaal.

Door de jaren heen heb ik ook geleerd dat het de kleine dingen net zijn waar je van moet genieten, nu het nog kan. Deze week nog is de, voormalig, oudste man van mijn straat overleden. Dat heeft me toch nog eens even met mijn twee benen op de grond gezet.

Ook al hadden we niet erg veel contact en bleef het beperkt tot de typische ‘goedendag’ in de straat en een kort gesprekje op de tram, het heeft me toch nog eens even bewust gemaakt van het leven. Vroeger kende iedereen elkaar in de straat waar ik woon. Het was niet zo dat we vaak bij elkaar op bezoek gingen of dat we ellenlange gesprekken hadden, maar je herkende de ander en stak gewoon vriendelijk je hand op of  knikte eens lief.

Tegenwoordig is dat helemaal niet meer het geval. Er zijn veel nieuwe, jonge mensen bij mij in de straat komen wonen en ze hebben op korte tijd heel erg veel huizen bijgebouwd. Ik doe ook geen moeite meer om iedereen te leren kennen, ze zijn ook met zo veel.

Mijn omgeving ondergaat een transformatie en wordt ouder, maar ik evenwel. Ieder jaar organiseren we bijvoorbeeld met één tak van de familie een bijeenkomst. Twee jaar geleden waren we nog met twintig, vorig jaar waren er nog maar 13 aanwezigen.

Het klinkt hard, maar dat is de realiteit. Niemand leeft voor eeuwig. Ik heb meer dan vroeger het gevoel dat ik ‘de volgende’ zou kunnen zijn die moet komen te gaan, al probeer ik daar niet te veel aan te denken en gewoon te genieten van de tijd die ik nog heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *