voeten op de grond

Mijn leven liep van een leien dakje, er was geen vuiltje aan de lucht. Eigenlijk heb ik als kind nooit met tegenslagen te maken gekregen.Op een dag was ik bezig met mijn vaste studentenjob, tot er nieuws kwam dat insloeg als een bom.

In mijn hoofd had ik al wel eens, naar mijn mening, erge dingen meegemaakt, maar dit overtrof alles. Werkelijk alles. Als ze je komen vertellen dat je vader zonet overleden is bij een werkongeval, stort je wereld gewoonweg in.

Één moment, een fractie van een seconde en zo’n enorm grote gevolgen.

Ondertussen is het zes maanden geleden. Het uitwendige verdriet heeft plaatsgemaakt voor een inwendig geknaag, een altijd aanwezige herinnering aan iets dat nooit had mogen gebeuren.Sinds die dag ben ik met een andere bril naar de wereld gaan kijken. Het is tot mij gedrongen dat het ergste toch wel is om te vergeten wat nooit uitgesproken is en om te doen wat samen ging gedaan worden. Toch probeer ik nu des te meer te genieten van het leven.Ze zeggen wel vaak dat het vlug gedaan kan zijn, maar ik heb het gevoel dat dit mij echt met mijn twee voeten op de grond heeft gezet.

Ik vind het jammer dat zo’n dingen moeten gebeuren voor mensen doorhebben waar het leven echt om draait en voor ze weten wie er echt belangrijk is. Ik ben mijn vrienden en familie eindeloos dankbaar voor de steun tijdens de afgelopen periode en voor de dingen die ze voor mij hebben gedaan. Ik weet niet hoe ik ze hiervoor ooit ga kunnen bedanken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *