Mensen ‘waren’ er voor mij*

Twee maanden geleden is mijn man overleden. Nooit had ik gedacht door de hel te gaan die ik nu trotseer. Mensen ‘waren’ er voor mij, met de nadruk op waren. In de periode dat ik ze het meeste nodig heb, doen ze alsof hun neus bloedt.

Momenteel heb ik het heel zwaar. Ik kamp met een depressie en neem medicatie om mijn dagen door te komen. Naar buiten gaan, vind ik verschrikkelijk. Ik beperk mijn boodschappen tot het minimum en doe er alles aan om mijn deur toch maar niet uit te moeten komen.

Vroeger probeerde ik altijd om het beste van elke situatie in te zien, maar momenteel is het gewoon op. Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik weet niet meer hoe het verder moet.

Mijn man en ik waren twee handen op één buik, we hadden een prachtig huwelijk en waren onafscheidelijk van elkaar. Na een lange strijd, heeft het toch niet mogen zijn. Tot op het laatste moment zijn we er samen voor gegaan. Tot op het moment dat het niet meer mocht zijn.

 

*wenste niet op de foto te gaan.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *