Liefste Sint, voor mij een pop!

Beste lezer. Zet u neer. Kijk naar dit filmpje en lees daarna verder. 

Met tranen in mijn ogen heb ik voor het eerst naar deze reclamevideo gekeken. Tranen van geluk, blijheid, opluchting. Geluk omdat in deze reclame een taboe doorbroken wordt. Blijheid omdat in deze video getoond wordt dat het helemaal oké is om jezelf te zijn. Opluchting omdat ik aan mijn Twitter- en Facebookfeed merk dat deze video zo enorm goed onthaald wordt. 

Ik herinneren hoe me nog zo goed hoe ik vroeger een brief schreef naar De Sint. Ik schreef zo mooi mogelijk en met mijn beste pen alles neer wat ik graag had gekregen van de Goedheilig man. 
Op mijn lijstje; een nieuwe racebaan, een grote doos Lego, het ziekenhuis van Playmobil en een pop. 

Een pop? Awel ja, ik was ook, net zoals het kind in de reclamevideo van Dreamland, die jongen die een pop aan de Sint vroeg. En geloof me dat mijn geluk niet opkon op de dag dat ik die pop effectief kreeg. Mijn zus had poppen dus waarom zou ik er geen mogen hebben? 

Ik blijf fantastisch vinden dat ik in die openheid ben mogen opgroeien en dat ik van kleins af aan heb meegekregen dat jongens met poppen mogen spelen. 
Ik blijf hopen dat de dag van vandaag ieder kind mag zijn wie hij/zij is en mag spelen met wat hij/zij wilt.

Ik blijf hopen dat de dag van vandaag ieder kind mag zijn wie hij/zij is en mag spelen met wat hij/zij wilt.
Uit de grond van mijn hart, ik hoop dat de Sint op 6 december ook eens wat racebanen en auto’s naar meisjes brengt en dat jongens die ochtend al volop met hun nieuwe pop aan het spelen zijn!