Ik ben smartphoneverslaafd en ik ben er trots op

Twee nieuwe berichten, een nieuwe volger op instagram, drie likes op mijn laatste tweet, zes snapchats in twee verschillende Snapchatgroepsgesprekken, vijf WhatsApp-berichten, een vriendschapsverzoek op Facebook en een messengerbericht als ontbijt. En een tas koffie om alles door te spoelen. 

Continue reading “Ik ben smartphoneverslaafd en ik ben er trots op”

kookPODCAST 1 – Altermezzo

Zullen we iets afspreken? Een deal tussen ons twee. Jij neemt me vanaf nu mee tijdens je dagelijkse ochtendloopje, jij zet me naast je in de zetel of jij laat me je vergezellen in de file. In ruil daarvoor neem ik jou mee op restaurant. 

Continue reading “kookPODCAST 1 – Altermezzo”

Eten, eten en nog eens eten!

Woohooooooooow tijd om het met de wereld te delen. Ik ben smaakpupil van Jong Keukengeweld!

Continue reading “Eten, eten en nog eens eten!”

Avontuur hield me op de been

Ik heb veel goede herinneringen aan mijn leven en ik heb veel interessante mensen ontmoet. Als ik er dan toch echt één specifiek ding moet uitpikken, kies ik toch wel voor de ontmoeting met mijn eerste vriendin in Australië.

Heel mijn leven was eigenlijk één grote reis. Ik ben in een heel aantal landen geweest waar ik dan een tijdje woonde en soms ook werkte. Avontuur hield me op de been. De wereld lag aan mijn voeten en ik ging gewoon op zoek naar nieuwe verhalen. China en Australië zijn toch wel de twee landen die me het nauwste aan het hart liggen. In China heb ik destijds, net als in Australië, ook een pracht van een vriendin ontmoet waar ik nog op regelmatige basis met een grote glimlach op mijn gezicht aan terug denk.

De enige die vaak niet blij was met mijn vertrek, was mijn moeder. Ik wist op voorhand wel waar ik naartoe ging, maar wat er dan allemaal zou volgen was een groot raadsel tot het daadwerkelijk gebeurde. In de jaren ’70 waren de mensen hier in België verzot op Aziatische accesoires. Van mijn reizen naar China en Indonesië bracht ik dan souvenirs mee die ik hier op rommelmarkten verkocht. Op die manier kwam ik aan het nodige geld om een volgende bestemming uit te kiezen.

Mensen denken vaak dat wilde dieren in landen als Indonesië de grootste doodsoorzaak zijn, maar ik ben er moeten vertrekken vanwege de onderhuidse bacteriën die bijna mijn dood veroorzaakten. De dokter bij het plaatselijke bedrijf waar ik werkte, vond het de beste beslissing om terug te keren naar Australië, waar ik op dat moment juist vandaan kwam.

Ik heb veel van de wereld gezien, ik heb veel van mijn leven gemaakt en ik heb dingen gedaan waar andere mensen nog maar van kunnen dromen. Mijn grote passie blijft China en ik zou heel graag nog eens een keertje naar daar gaan, al laten de traditionele sanitaire voorzieningen, die men hier wel eens als ‘hurktoiletten’ durft beschrijven, me dat niet toe.

Je ziet het niet, dus het is er niet…

Ik herinner me hoe ik als 7-jarig meisje met mijn mama naar de dokter ging. Ik moest op de weegschaal gaan staan, werd grondig bekeken en mocht terug gaan zitten op mijn stoel. Achter mijn rug hoorde ik de dokter tegen mijn mama zeggen dat ik ‘toch wel te dik was’. Hij dacht dat ik dat niet gehoord had, maar het tegendeel was waar.

Op het bureau van mijn dokter stond een pot in de vorm van een dolfijn met snoepjes erin. Elke keer als iemand er een snoepje uitnam, weerklonk het geluid van die lachende waterdieren. Het geluid is me bijgebleven tot op de dag van vandaag. Sinds het moment dat mijn dokter me ‘te dik’ noemde, nam ik nooit nog een snoepje uit de pot en heb ik het gelach van de dolfijn niet meer gehoord, ik wil het niet meer horen.

Continue reading “Je ziet het niet, dus het is er niet…”

Ik stemde toe op twee voorwaarden…

De fijnste dag van mijn leven daar denk ik geen moment over na, dat blijft de dag waarop mijn kleindochter geboren werd. Ondertussen is dat al 22 jaar geleden, ik kan het haast zelf niet geloven.

Negen maanden voor de geboorte kreeg ik een telefoontje van mijn dochter die zei dat ze me iets moest vertellen, maar dat dat niet via de telefoon kon gebeuren. Nieuwsgierig als ik ben, moest en zou ik nog tijdens dat gesprek te weten komen wat er juist aan de hand was. Na wat ‘trekken en sleuren’ bleek dat ze zwanger was.

Ik wist niet goed wat ik hier in eerste instantie op moest zeggen. Ik had geen partner op dat moment, maar mijn dochter evenmin. We waren beiden alleen.

Hoe zou ze het kind alleen kunnen opvoeden? Hoe zou ze ervoor zorgen dat alles vlotjes verliep? Hoe … ? Ik wist even niet hoe ik me de toekomst moest voorstellen en ik had sterke twijfels bij de goede afloop. Maar hoe langer ik nadacht over mijn toekomstige kleinkind, hoe harder ik ernaar verlangde om het in mijn armen te sluiten en hoe meer ik ervan overtuigd was dat het ons samen wel zou lukken.

In de helft van de zwangerschap ongeveer kreeg ik van mijn dochter de vraag of ik aanwezig wilde zijn tijdens de bevalling. Ze had zelfs een boek voor me gekocht waarin uitgelegd stond hoe ik haar op de best mogelijke manier kon ondersteunen. Ik stemde toe op twee voorwaarden. Ten eerste moest ik naar de kapper geweest zijn vÓÓr de bevalling en ten tweede moest alles plaatsvinden op een zaterdag, want dat was de enige dag waarop ik niet moest werken. Als ik er aan terugdenk, vind ik het nog altijd fantastisch dat ze net mij vroeg om bij dat moment aanwezig te zijn.

Enkele maanden later ging de telefoon en ik wist onmiddellijk hoe laat het was. Hoe toevallig het ook lijkt, het was zaterdag en de kapper had mijn haar pas in de juiste plooi gelegd. Al moet ik toegeven dat ik anders ook heel vlug in het ziekenhuis had gestaan hoor, dat moment kon ik gewoon niet missen. Zo vlug als ik kon, reed ik samen met mijn dochter naar het ziekenhuis voor de geboorte van mijn kleinkind. Aan het ziekenhuisbed probeerde ik haar zo goed en zo kwaad mogelijk te steunen. Alles verliep vrij vlot, tot ze te weten kwam dat ik het boek dat ze me gaf eigenlijk helemaal niet had gelezen en het gewoon stof had laten vangen in de kast. Ze wilde me uit de kamer laten zetten. Ik hoor ze het nog roepen tegen de verpleegster: “zet ze buiten!”. Even later, en nog steeds aanwezig in de kamer van mijn dochter, stond ik met open mond te kijken naar mijn pasgeboren kleindochter. Dat op zich was al een prachtig moment, dat ik dan ook de eerste was die haar mocht vasthouden, maakte het moment nog prachtiger.

Vanaf haar geboorte ben ik beginnen schrijven in een boek. Haar boek. Wanneer we samen ergens naartoe gingen, schreef ik er in wat we deden en hoe ik het vond. Als er iets aan de hand was, zette ik mijn gedachten erin. Op haar achttiende verjaardag, heb ik het boek aan haar gegeven. Zo kan ze niet enkel lezen wat we allemaal samen gedaan hebben, maar vooral ook hoe graag ik haar zie en altijd heb gezien.

 

© recht van ’t stad

Ik ben er zeker van dat mijn kleinkinderen het zwaar zullen hebben…*

De opwarming van het klimaat blijft zo’n groot struikelpunt voor de hedendaagse maatschappij. Kijk, ik ben nu 78 jaar dus voor mij zal het niet veel erger meer worden, mijn tijd is voorbij, maar denk toch eens aan al die jonge mensen die bij wijze van spreken nog aan hun leven moeten beginnen.

Vanaf het moment dat ik gestopt ben met werken, heb ik ervoor gekozen om mijn auto weg te doen. Het heeft toch geen nut om zoveel uitlaatgassen de lucht in te sturen als je met het openbaar vervoer ook overal perfect kan geraken, zeker toch als je hier de tijd voor hebt.

Ik probeer spaarzaam te zijn in de kleine, dagelijkse dingen. Spaarzaam met water, spaarzaam met elektriciteit, afval tot een minimum beperken… Als iedereen zijn steentje zou bijdragen, gewoon door op de kleine dingen te letten, zou het al een pak beter gaan.

Ik ben er zeker van dat mijn kleinkinderen het zwaar zullen hebben, ze gaan het nog hard te verduren krijgen. Een dertigtal jaar geleden was er van de opwarming van de aarde nog maar weinig tot geen sprake. Mensen bleven uitstoten, dingen doen die niet goed waren voor het milieu, het kon niet op. Maar dat was gewoon omdat men niet beter wist. Men kende de negatieve gevolgen nog niet, men wist nog niet welke narigheden er ons nog allemaal te wachten stonden.

De mentaliteit moet veranderen om het beter te krijgen. Dit is al deels aan de gang, bij een enkeling is de boodschap al aangekomen en ook sommige ‘hoge pieten’ hebben het intussen door, maar of dat genoeg is, weet ik toch zo zeker nog niet.

 

*wenste niet op de foto te gaan

Het feit dat er nog iets is, is heel erg tof!

Ik ben tachtig jaar en sinds vorig jaar terug een tikkeltje gelukkiger dan een aantal jaar geleden.Na meer dan 50 jaar, kwam ik per toeval een oude liefde van mij tegen toen ik op daguitstap was.

Ik woon in Antwerpen en zij tegenwoordig in West-Vlaanderen, niet direct bij de deur. Toen we elkaar, per toeval, terug ontmoet hebben, raakten we aan de praat. Sindsdien hebben we enkele keren per week contact via mail.

Elkaar zien in levende lijven is dan weer iets moeilijker. Het gebeurt wel dat ik eens een dagje naar haar toe ga of dat zij eens naar Antwerpen komt, maar van een echte regelmaat kan je niet spreken. We hebben beiden ons leven opgebouwd waar we wonen, hebben beiden kinderen en kleinkinderen en hebben beiden ook een deftige leeftijd bereikt. Dan kan je niet zomaar vlug enkele dagen of weken naar elkaar toegaan.

Ik vind dat je toch kan spreken van echte liefde, juist zoals vroeger, al vullen we deze tegenwoordig anders in. We doen het op onze eigen manier. Het feit dat er nog iets is, is heel erg tof!

Tot op de dag van vandaag zit ik met vragen*

Tot op de dag van vandaag zit ik met vragen. Vragen waarop ik jammer genoeg nooit een antwoord zal krijgen.

Een kleine 50 jaar geleden heeft mijn toenmalige man me verlaten. Het hoe en waarom blijft iets waar ik enkel het raden naar heb. Er zijn nachten waarop ik er nog steeds van wakker lig. Ik stond op, ging werken en toen ik weer thuiskwam, was hij weg. Zijn spullen waren weg, hijzelf was weg, enkel herinneringen bleven achter. Jammer, echt jammer.

Dat deze gebeurtenis nog steeds door mijn hoofd spookt, wilt toch alleen maar zeggen dat het niet anders dan grote liefde geweest kan zijn?

*wenste niet op de foto te gaan

 

laat me mijn werk maar doen achter de schermen…

Ik werk in de opera in Antwerpen en in Gent. Ik ben schminkster van beroep. Naast mijn werk in de opera, werk ik ook bij Huis Baeyens hier in Antwerpen. We verhuren toneel- en theaterkostuums en allerhande spullen die op het toneel gebruikt worden.

Het milieu waarin ik werk is er eentje waarbinnen je elke dag wel iets nieuw meemaakt. Geen enkele dag zal exact hetzelfde zijn, je komt steeds wel voor een of andere, al dan niet toffe, verrassing te staan. De echte uitdagingen blijven toch wel het ouder maken van mensen en levensechte wonden verzorgen voor toneel.

Één specifiek onderdeel kiezen waar ik mij het meeste mee amuseer is onmogelijk. Ik kan niet kiezen! Zelf speel ik geen toneel of zing ik niet in de opera. Laat me mijn werk maar doen achter de schermen, daar geniet ik eens te meer van.