het waren mooie tijden…

Wat herinner ik me nog goed dat ik vroeger met mijn grootvader ging vissen. Dat waren de gelukkigste momenten uit mijn leven. Samen vissen, samen langs de vijver even alles vergeten en gewoon wachten tot de dobber onder ging.

Mijn opa speelde ook viool, dat kon hij goed. Af en toe gingen we gewoon samen voor de open haard zitten en speelde hij urenlang, ik vroeg me wel eens af of zijn vingers er nog niet bijna zouden afvallen.

Of hij vertelde verhalen over wat hij vroeger allemaal meemaakte, wat een man. Het waren mooie tijden, maar hij is jammer genoeg redelijk vroeg gestorven.

Nu ik eraan terugdenk, had ik zo weinig zorgen toen. Het enige dat ik moest doen was luisteren, vissen en gelukkig zijn.

ik geniet sindsdien des te meer

Ik ben oud. Mensen vragen wel eens wanneer je oud bent, maar als je de oorlog hebt meegemaakt, dan kan je niet ontkennen dat er toch al wel enkele jaren op je teller staan.

Samen met mijn moeder ben ik tijdens de Tweede Wereldoorlog naar Frankrijk gevlucht. Die trip zal ik nooit vergeten. Mijn vader zat in het leger dus voor hem zat er niets anders op dan zorgen voor het vaderland. In Frankrijk leerden we al vlug een Joods gezin kennen. Samen met hen zijn we na een aantal maanden terug naar België gekomen.

Terug in België zat er voor onze nieuwe vrienden, of hoe zeg je dat (?), niets anders op dan onderduiken bij ons thuis. Van 1942 tot aan de bevrijding hebben ze zich bij ons verborgen gehouden.

Het was een zware tijd. Telkens wanneer mensen zeggen dat ze ook goede momenten hebben meegemaakt tijdens de oorlog, keert mijn maag zich om. Ik vond het een verschrikkelijke tijd, momenten om nooit meer aan terug te denken, dagen die je beter uit je geheugen kan wissen.

Maar kijk, ik ben hier nog steeds en geniet sindsdien des te meer.

“haters gonna hate”

Sinds een aantal jaar volgen de gelukkige momenten in mijn leven elkaar dagelijks op. Ik heb ervoor gekozen om mijn oude leven ‘adieu’ te zeggen en te kiezen voor de vrijheid. Ik had al een tiental jaar de onweerstaanbare drang in mijn leven om de vrijheid op te zoeken. In de maatschappij waarin wij leven is dat gewoonweg niet mogelijk, je kan niet spreken van vrijheid.

Al die zever met de bank, met beurzen, met de overheid… Ik was het gewoon beu. Er was zoveel aan het mislopen in mijn leven dat er ook gewoon iets moest veranderen. Toen heb ik ervoor gekozen om op de straat te gaan leven. Ik dacht dat ik kou zou lijden en dat ik erg veel honger zou hebben. Het tegendeel is waar.

Om mijn dagen te vullen en ‘brood op de plank’ te krijgen jongleer ik op publieke plaatsen. Ik wil geen medelijden opwekken, ik heb geen medelijden nodig. Ik wil dat de mensen naar me komen kijken en dat ik een glimlach op hun gezicht kan toveren. Die glimlach is mij veel meer waard dan het geld dat ze in mijn bakje smijten.

Laat de anderen denken wat ze willen, “haters gonna hate”, ik doe waar ik gelukkig van word en dat doe ik met passie en overgave. Ik heb nog geen moment spijt van de beslissingen die ik heb genomen in mijn leven en op dit moment denk ik ook niet dat die spijt er ooit zal komen.

dat zijn de dingen waar ik voor leef

Als vrouw blijft de geboorte van je kinderen toch wel hét meest speciale moment in je leven. Je kan het bekijken als het ultieme geluk, dat waar niets nog boven zal komen. Ik heb een zoon en een dochter. Het zijn beiden prachtige mensen.

Mijn zoon heeft een dochter die een aantal jaar geleden een slagerij opende in Antwerpen. Elke dag ga ik wandelen met haar hond omdat zij hier weinig tijd voor heeft. Door het wandelen ontmoet ik nieuwe mensen en kom ik zelf ook nog eens buiten. Het is ook een perfect excuus om mijn kleindochter een bezoekje te kunnen brengen en haar nog eens te zien.

Bij zowel mijn kinderen als mijn kleinkinderen ga ik regelmatig op bezoek. Ik probeer dit te doen omdat familie en vrienden erg veel voor mij betekenen.

Mijn vrienden zeggen wel eens dat je van mij niet zomaar af geraakt, en zo is dat ook want als ik een tijdje niets van iemand heb gehoord, bel ik ze gewoon zelf op. Geen ontkomen aan.

Je kan het een beetje bekijken als een drang naar contact, een drang naar sociale relaties. Mensen ontmoeten, met mensen praten en samen tijd doorbrengen, dat zijn de dingen waar ik voor leef.

Ik ben enorm fier op mijn twee kinderen

Ik kwam vanuit Nepal aan zonder iets te kennen. Ik kende niemand, wist niets zijn en moest zelf maar uitzoeken hoe, wat en waar.

Gelukkig leerde ik vrij snel mensen kende die me goed op weg hebben geholpen. Kort daarna volgde de geboorte van mijn eerste dochter. Ondertussen zijn we een dikke 3 jaar later. Ook mijn tweede dochter is hier in België geboren.

Ik ben enorm fier op mijn twee kinderen. Onlangs heb ik mijn Belgisch paspoort in handen gekregen. Dit was een geweldig moment.

Nu zit ik hier een beetje te genieten van het zonnetje met mijn ene dochter en wacht ik tot ik de andere weer mag gaan halen op school.

de grote molen van het leven is plots gestopt

Momenteel zit ik een beetje in het midden van een moeilijke periode in mijn leven. Ik ben kankerpatiënt. Je kan wel stellen dat dit een grote impact heeft op mij als persoon.

Mijn ziekte heeft heel erg veel negatieve gevolgen, maar vreemd genoeg ook positieve.

Door mijn diagnose beleef ik alles anders. De grote molen van het leven is plots gestopt. Vroeger ging ik mee, draaide ik mee en tolde ik net zoals de rest op de snelst mogelijke manier. Ik moest carrière maken, ik moest meekunnen met mijn collega’s, ik moest zorgen dat mijn kinderen op hun hobby geraakten, ik moest het huishouden doen, ik moest afspreken met vrienden en vriendinnen, ik moest zorgen dat ik altijd gelukkig was, ik moest… en dat alles om te zijn zoals de rest. Om me over te geven aan de groepsdruk van het perfecte leven.

Door mijn ziekte heb ik dat ‘moeten’ allemaal een beetje achterwegen gelaten. Bij de dingen die vroeger wel gebeurden, maar me niet deerden, blijf ik nu even stilstaan. Ik stel het leven meer in vraag, ik vind niet alles nog even vanzelfsprekend.

Door plots van de molen gerukt te worden, ben ik een ander mens.

Mensen ‘waren’ er voor mij*

Twee maanden geleden is mijn man overleden. Nooit had ik gedacht door de hel te gaan die ik nu trotseer. Mensen ‘waren’ er voor mij, met de nadruk op waren. In de periode dat ik ze het meeste nodig heb, doen ze alsof hun neus bloedt.

Momenteel heb ik het heel zwaar. Ik kamp met een depressie en neem medicatie om mijn dagen door te komen. Naar buiten gaan, vind ik verschrikkelijk. Ik beperk mijn boodschappen tot het minimum en doe er alles aan om mijn deur toch maar niet uit te moeten komen.

Vroeger probeerde ik altijd om het beste van elke situatie in te zien, maar momenteel is het gewoon op. Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik weet niet meer hoe het verder moet.

Mijn man en ik waren twee handen op één buik, we hadden een prachtig huwelijk en waren onafscheidelijk van elkaar. Na een lange strijd, heeft het toch niet mogen zijn. Tot op het laatste moment zijn we er samen voor gegaan. Tot op het moment dat het niet meer mocht zijn.

 

*wenste niet op de foto te gaan.

 

 

 

 

vanaf die dag scheen de zon een beetje meer

De ontmoeting met mijn echtgenoot was er eentje zoals je hem in een film zou kunnen tegenkomen.

Tijdens de zomervakantie was ik met mijn familie op vakantie op de Bahama’s. Ook de man, die toen voor mij nog onbekend was maar later mijn echtgenoot werd, was daar met zijn gezin op vakantie.

Terwijl ik rustig lag te zonnen op het strand, werd ik uit het niets omgedraaid door een jonge man die vroeg of hij mijn rug niet moest insmeren tegen de zon. Later bleek dit gewoon een foute openingszin en groeide hier een hele relatie uit voort.

Tot op de dag van vandaag heb ik nog geen moment spijt gehad van de beslissing die ik toen heb gemaakt. Mijn leven veranderde plots, maar vanaf die dag scheen de zon elke dag een beetje meer.

 

voor je kleinkinderen zou je je broek afdoen

Mijn vrouw zou natuurlijk direct zeggen dat ons huwelijk de belangrijkste gebeurtenis uit ons leven is. Ik zou dan ook niet durven om dit te ontkennen.Op dit moment denk ik dat we beiden toch wel enorm veel belang hechten aan onze twee kleinkinderen. We zijn dan ook op een leeftijd gekomen waarop je geniet van zo’n dingen.

Vaak durft men zeggen dat je ‘voor je kleinkinderen je broek zou afdoen’. Ik ben het volledig eens met deze stelling. Voor je kleinkinderen kan je zorgen zoals je dat voor je eigen kinderen nooit hebt kunnen doen. Nu hebben we daar tijd voor. We kunnen al onze energie in hen steken.

Jammer genoeg kan je ze niet altijd in de baan leiden waarvan jij graag zou willen dat ze deze volgen, maar dat is op zich ook niet nodig.

Op regelmatige basis komt een van de kleinkinderen langs voor hulp bij een schooltaak. Dan neem ik ze mee naar mijn grote collectie boeken, je kan haast stellen dat het een bibliotheek is geworden, en zoek ik samen met hen de informatie op die ze nodig hebben.De jeugd van tegenwoordig zit vast aan het internet. Ik probeer hen toch een beetje van de geschiedenis bij te brengen. Hetgeen we nu beleven is dan ook gewoon een verderzetting van wat er al geweest is. We kunnen zoveel leren uit de geschiedenis, jammer genoeg heeft niet iedereen dit door.

Het fenomeen ‘globalisering’ heeft er voor gezorgd dat de wereld erg toegankelijk is geworden de dag van vandaag. Wij gingen vroeger met school op uitstap naar de Boerentoren hier in Antwerpen. Nu lachen ze je daar een keer goed mee uit.

 

we zijn er voor elkaar, maar vooral, we zijn er voor hem

Lang moet ik niet nadenken om een moment uit te kiezen dat voor altijd zal blijven zinderen in mijn geheugen.

Op 20 juli 2016 werd mijn papa in het ziekenhuis opgenomen in de veronderstelling een maagontsteking te hebben. In realiteit draaide dit echter helemaal anders uit. Van een ‘gewone’ maagontsteking door zijn medicatie veranderde de diagnose naar een gezwel dat niet alleen zijn, maar ook het leven van onze familie zou veranderen.Nadat de dokter het slechte nieuws bracht, besloten we om als gezin naar huis te gaan en gewoon te praten over hoe het nu verder moest. Zouden we beginnen met een chemotherapie? Zouden we beter gewoon afwachten? Zouden we…

Mijn zus woonde op dat moment al niet meer bij ons, maar heeft er die dag voor gekozen om toch een nacht in haar ouderlijk huis door te brengen. Gewoon een momentje met ons vieren, met ons gezinnetje, met onze familie voor altijd.

Na een goed gesprek met mijn papa hebben we besloten om een behandeling op te starten, niet omdat dit ons door de dokters werd aangeraden, maar vooral om nooit spijt te krijgen van wat niet werd gedaan.

Vier weken later was het tijd voor de eerste chemo. Ook hiervan hebben we een gezinsmoment gemaakt, dit was iets waar we als gezin door moesten en waar we papa onbegrensd in moesten steunen. Hoewel de eerste chemo het begin van een lange, vermoeiende strijd zou blijken, hebben we geprobeerd om hier toch een gebeuren van te maken waarin plezier centraal stond.Dat is ook hoe papa met de hele situatie omgaat en hoe wij dat met z’n allen ook proberen te doen. Iedereen die papa kent, weet dat dit zijn manier is om dingen aan te pakken, zijn manier om van alles het beste te maken, hoe moeilijk het ook is of nog zal worden.

Tot op de dag van vandaag proberen we van zijn ziekte het beste te maken en de humor een centrale rol te geven in het hele proces. We zijn er voor elkaar, maar vooral, we zijn er voor hem. Dat is nu zo en dat zal altijd zo blijven.