Tot op de dag van vandaag zit ik met vragen*

Tot op de dag van vandaag zit ik met vragen. Vragen waarop ik jammer genoeg nooit een antwoord zal krijgen.

Een kleine 50 jaar geleden heeft mijn toenmalige man me verlaten. Het hoe en waarom blijft iets waar ik enkel het raden naar heb. Er zijn nachten waarop ik er nog steeds van wakker lig. Ik stond op, ging werken en toen ik weer thuiskwam, was hij weg. Zijn spullen waren weg, hijzelf was weg, enkel herinneringen bleven achter. Jammer, echt jammer.

Dat deze gebeurtenis nog steeds door mijn hoofd spookt, wilt toch alleen maar zeggen dat het niet anders dan grote liefde geweest kan zijn?

*wenste niet op de foto te gaan

 

laat me mijn werk maar doen achter de schermen…

Ik werk in de opera in Antwerpen en in Gent. Ik ben schminkster van beroep. Naast mijn werk in de opera, werk ik ook bij Huis Baeyens hier in Antwerpen. We verhuren toneel- en theaterkostuums en allerhande spullen die op het toneel gebruikt worden.

Het milieu waarin ik werk is er eentje waarbinnen je elke dag wel iets nieuw meemaakt. Geen enkele dag zal exact hetzelfde zijn, je komt steeds wel voor een of andere, al dan niet toffe, verrassing te staan. De echte uitdagingen blijven toch wel het ouder maken van mensen en levensechte wonden verzorgen voor toneel.

Één specifiek onderdeel kiezen waar ik mij het meeste mee amuseer is onmogelijk. Ik kan niet kiezen! Zelf speel ik geen toneel of zing ik niet in de opera. Laat me mijn werk maar doen achter de schermen, daar geniet ik eens te meer van.

vergeten Vlaamse showbizz

Mijn debuut op het podium zal ik nooit vergeten. Vroeger deed ik regelmatig mee aan zangwedstrijden. Het publiek voor me, een band achter me en een micro in mijn hand, meer had ik niet nodig om me te amuseren.

Op een keer behaalde ik bij een van deze wedstrijden een eerste plaats. Laten we zeggen dat dat toch wel een van de mooiste momenten was. Ik kreeg een platencontract aangeboden en kwam zodoende in contact met een producer. Na het platencontract volgden logischerwijs de optredens. Ik koos ervoor om steevast nummers in het Nederlands te brengen, de echte Vlaamse schlagers.

Een viertal jaar vertoefde ik in de showbizzwereld. Het gebeurde regelmatig dat ik een optreden deed waar ook bijvoorbeeld Nicole en Hugo aanwezig waren. Tot er een einde kwam aan deze mooie periode. Mijn toenmalige producer nam een dancing over, op zich geen probleem aangezien al zijn artiesten minstens één keer per week een optreden mochten doen in deze zaak. De problemen begonnen pas toen hij ook een tweede zaak overnam. Toen heeft hij veel te veel hooi op zijn vork genomen en dit met alle gevolgen van dien.

Het geld voor zowel mijn band als mezelf, werd niet meer uitbetaald. Ik had naast het zingen nog een andere job, dus voor mij was dit niet direct een heel erg groot probleem. Maar de leden van mijn band, die hun brood moesten zien te verdienen met de muziek, konden dit niet langer volhouden. We moesten er jammer genoeg mee stoppen.

Het jaar dat Sandra Kim meedeed aan het Eurovisiesongfestival, gaf Salim Segers een feestje en vroeg hij mij om enkele nummertjes te komen brengen. Op die manier kwam ik terug in contact met een producer, kreeg ik een nieuw contract te pakken en kwam mijn carrière terug een beetje op gang.

Ik heb nog een aantal jaar gezongen in hotels in Tunesië om de mensen te amuseren, dit ook altijd samen met een aantal andere artiesten. Het waren mooie tijden!

de vrijheid is gewoon weg.

Er zullen wel hoogte- en dieptepunten geweest zijn in mijn leven en anders zullen ze wellicht de kop nog wel opsteken, maar om er nu direct eentje uit te kiezen…

Ik ben 70 jaar, ik krijg meer en meer het gevoel dat ik de wereld niet meer kan bijhouden.Ik maak me eigenlijk gewoon zorgen over wat er aan de hand is met de wereld. Over vanalles en nog wat. Is dat ook geen dieptepunt?

Zonder racistisch over te komen, heb ik zware bedenkingen bij de veroveringen van de Islam in de hele wereld. Vroeger moest er oorlog gevoerd worden alvorens je een gebied kon veroveren. Nu is dat duidelijk niet meer nodig. Mensen van mijn tijd, mensen zoals ik, zijn dat niet gewoon, dat is nieuw voor ons.

Het blijkt de laatste tijd wel erg moeilijk te zijn om voor je mening uit te komen. Van vrije meningsuiting is nog maar weinig sprake lijkt het mij… Heb je een andere mening dan er van je verwacht wordt te hebben, zou je haast schrik krijgen om dit nog maar tegen een enkele persoon te zeggen.

Ook in de media vind ik nog maar weinig niet-beïnvloede feiten terug. De VRT gaf vroeger duidelijk nieuws, werkelijke feiten. Nu brengen ze u het nieuws waarvan zij denken dat het nieuws is.

De vrijheid is gewoon weg. De vrijheid op eigen meningsuiting, de vrijheid om jezelf te zijn.

het aangename kan wel degelijk aan het nuttige gekoppeld worden

Net over de grens hebben wij een chocolaterie. Het klinkt misschien wat stom in de oren van een Belg, maar ook Nederlanders hebben behoefte aan goede chocolade hoor.

Onze zaak heet het Zeeuwse Ministerie van Chocolade & Culinaire Zaken. We maken er haast een sport van om onze klanten enkel te belonen met het beste. We willen steeds meer en steeds beter.

Daarom komen we op regelmatige basis naar Antwerpen om een bezoekje te brengen aan ‘de concurrentie’. Zo zijn we vandaag nog langs geweest bij Dominique Persoone. Bekijk het een beetje als een studiereis. Nieuwe ideeën opdoen en ervoor zorgen dat we de Nederlanders kunnen blijven verbazen.

Onze dochter gaat steeds mee zodat onze studiereis toch ook een beetje een moment wordt voor ons gezin. Een moment om samen te genieten en gewoon bij elkaar te zijn. Het aangename kan wel degelijk aan het nuttige gekoppeld worden!

het waren mooie tijden…

Wat herinner ik me nog goed dat ik vroeger met mijn grootvader ging vissen. Dat waren de gelukkigste momenten uit mijn leven. Samen vissen, samen langs de vijver even alles vergeten en gewoon wachten tot de dobber onder ging.

Mijn opa speelde ook viool, dat kon hij goed. Af en toe gingen we gewoon samen voor de open haard zitten en speelde hij urenlang, ik vroeg me wel eens af of zijn vingers er nog niet bijna zouden afvallen.

Of hij vertelde verhalen over wat hij vroeger allemaal meemaakte, wat een man. Het waren mooie tijden, maar hij is jammer genoeg redelijk vroeg gestorven.

Nu ik eraan terugdenk, had ik zo weinig zorgen toen. Het enige dat ik moest doen was luisteren, vissen en gelukkig zijn.

ik geniet sindsdien des te meer

Ik ben oud. Mensen vragen wel eens wanneer je oud bent, maar als je de oorlog hebt meegemaakt, dan kan je niet ontkennen dat er toch al wel enkele jaren op je teller staan.

Samen met mijn moeder ben ik tijdens de Tweede Wereldoorlog naar Frankrijk gevlucht. Die trip zal ik nooit vergeten. Mijn vader zat in het leger dus voor hem zat er niets anders op dan zorgen voor het vaderland. In Frankrijk leerden we al vlug een Joods gezin kennen. Samen met hen zijn we na een aantal maanden terug naar België gekomen.

Terug in België zat er voor onze nieuwe vrienden, of hoe zeg je dat (?), niets anders op dan onderduiken bij ons thuis. Van 1942 tot aan de bevrijding hebben ze zich bij ons verborgen gehouden.

Het was een zware tijd. Telkens wanneer mensen zeggen dat ze ook goede momenten hebben meegemaakt tijdens de oorlog, keert mijn maag zich om. Ik vond het een verschrikkelijke tijd, momenten om nooit meer aan terug te denken, dagen die je beter uit je geheugen kan wissen.

Maar kijk, ik ben hier nog steeds en geniet sindsdien des te meer.

“haters gonna hate”

Sinds een aantal jaar volgen de gelukkige momenten in mijn leven elkaar dagelijks op. Ik heb ervoor gekozen om mijn oude leven ‘adieu’ te zeggen en te kiezen voor de vrijheid. Ik had al een tiental jaar de onweerstaanbare drang in mijn leven om de vrijheid op te zoeken. In de maatschappij waarin wij leven is dat gewoonweg niet mogelijk, je kan niet spreken van vrijheid.

Al die zever met de bank, met beurzen, met de overheid… Ik was het gewoon beu. Er was zoveel aan het mislopen in mijn leven dat er ook gewoon iets moest veranderen. Toen heb ik ervoor gekozen om op de straat te gaan leven. Ik dacht dat ik kou zou lijden en dat ik erg veel honger zou hebben. Het tegendeel is waar.

Om mijn dagen te vullen en ‘brood op de plank’ te krijgen jongleer ik op publieke plaatsen. Ik wil geen medelijden opwekken, ik heb geen medelijden nodig. Ik wil dat de mensen naar me komen kijken en dat ik een glimlach op hun gezicht kan toveren. Die glimlach is mij veel meer waard dan het geld dat ze in mijn bakje smijten.

Laat de anderen denken wat ze willen, “haters gonna hate”, ik doe waar ik gelukkig van word en dat doe ik met passie en overgave. Ik heb nog geen moment spijt van de beslissingen die ik heb genomen in mijn leven en op dit moment denk ik ook niet dat die spijt er ooit zal komen.

dat zijn de dingen waar ik voor leef

Als vrouw blijft de geboorte van je kinderen toch wel hét meest speciale moment in je leven. Je kan het bekijken als het ultieme geluk, dat waar niets nog boven zal komen. Ik heb een zoon en een dochter. Het zijn beiden prachtige mensen.

Mijn zoon heeft een dochter die een aantal jaar geleden een slagerij opende in Antwerpen. Elke dag ga ik wandelen met haar hond omdat zij hier weinig tijd voor heeft. Door het wandelen ontmoet ik nieuwe mensen en kom ik zelf ook nog eens buiten. Het is ook een perfect excuus om mijn kleindochter een bezoekje te kunnen brengen en haar nog eens te zien.

Bij zowel mijn kinderen als mijn kleinkinderen ga ik regelmatig op bezoek. Ik probeer dit te doen omdat familie en vrienden erg veel voor mij betekenen.

Mijn vrienden zeggen wel eens dat je van mij niet zomaar af geraakt, en zo is dat ook want als ik een tijdje niets van iemand heb gehoord, bel ik ze gewoon zelf op. Geen ontkomen aan.

Je kan het een beetje bekijken als een drang naar contact, een drang naar sociale relaties. Mensen ontmoeten, met mensen praten en samen tijd doorbrengen, dat zijn de dingen waar ik voor leef.

Ik ben enorm fier op mijn twee kinderen

Ik kwam vanuit Nepal aan zonder iets te kennen. Ik kende niemand, wist niets zijn en moest zelf maar uitzoeken hoe, wat en waar.

Gelukkig leerde ik vrij snel mensen kende die me goed op weg hebben geholpen. Kort daarna volgde de geboorte van mijn eerste dochter. Ondertussen zijn we een dikke 3 jaar later. Ook mijn tweede dochter is hier in België geboren.

Ik ben enorm fier op mijn twee kinderen. Onlangs heb ik mijn Belgisch paspoort in handen gekregen. Dit was een geweldig moment.

Nu zit ik hier een beetje te genieten van het zonnetje met mijn ene dochter en wacht ik tot ik de andere weer mag gaan halen op school.