Ik stemde toe op twee voorwaarden…

De fijnste dag van mijn leven daar denk ik geen moment over na, dat blijft de dag waarop mijn kleindochter geboren werd. Ondertussen is dat al 22 jaar geleden, ik kan het haast zelf niet geloven.

Negen maanden voor de geboorte kreeg ik een telefoontje van mijn dochter die zei dat ze me iets moest vertellen, maar dat dat niet via de telefoon kon gebeuren. Nieuwsgierig als ik ben, moest en zou ik nog tijdens dat gesprek te weten komen wat er juist aan de hand was. Na wat ‘trekken en sleuren’ bleek dat ze zwanger was.

Ik wist niet goed wat ik hier in eerste instantie op moest zeggen. Ik had geen partner op dat moment, maar mijn dochter evenmin. We waren beiden alleen.

Hoe zou ze het kind alleen kunnen opvoeden? Hoe zou ze ervoor zorgen dat alles vlotjes verliep? Hoe … ? Ik wist even niet hoe ik me de toekomst moest voorstellen en ik had sterke twijfels bij de goede afloop. Maar hoe langer ik nadacht over mijn toekomstige kleinkind, hoe harder ik ernaar verlangde om het in mijn armen te sluiten en hoe meer ik ervan overtuigd was dat het ons samen wel zou lukken.

In de helft van de zwangerschap ongeveer kreeg ik van mijn dochter de vraag of ik aanwezig wilde zijn tijdens de bevalling. Ze had zelfs een boek voor me gekocht waarin uitgelegd stond hoe ik haar op de best mogelijke manier kon ondersteunen. Ik stemde toe op twee voorwaarden. Ten eerste moest ik naar de kapper geweest zijn vÓÓr de bevalling en ten tweede moest alles plaatsvinden op een zaterdag, want dat was de enige dag waarop ik niet moest werken. Als ik er aan terugdenk, vind ik het nog altijd fantastisch dat ze net mij vroeg om bij dat moment aanwezig te zijn.

Enkele maanden later ging de telefoon en ik wist onmiddellijk hoe laat het was. Hoe toevallig het ook lijkt, het was zaterdag en de kapper had mijn haar pas in de juiste plooi gelegd. Al moet ik toegeven dat ik anders ook heel vlug in het ziekenhuis had gestaan hoor, dat moment kon ik gewoon niet missen. Zo vlug als ik kon, reed ik samen met mijn dochter naar het ziekenhuis voor de geboorte van mijn kleinkind. Aan het ziekenhuisbed probeerde ik haar zo goed en zo kwaad mogelijk te steunen. Alles verliep vrij vlot, tot ze te weten kwam dat ik het boek dat ze me gaf eigenlijk helemaal niet had gelezen en het gewoon stof had laten vangen in de kast. Ze wilde me uit de kamer laten zetten. Ik hoor ze het nog roepen tegen de verpleegster: “zet ze buiten!”. Even later, en nog steeds aanwezig in de kamer van mijn dochter, stond ik met open mond te kijken naar mijn pasgeboren kleindochter. Dat op zich was al een prachtig moment, dat ik dan ook de eerste was die haar mocht vasthouden, maakte het moment nog prachtiger.

Vanaf haar geboorte ben ik beginnen schrijven in een boek. Haar boek. Wanneer we samen ergens naartoe gingen, schreef ik er in wat we deden en hoe ik het vond. Als er iets aan de hand was, zette ik mijn gedachten erin. Op haar achttiende verjaardag, heb ik het boek aan haar gegeven. Zo kan ze niet enkel lezen wat we allemaal samen gedaan hebben, maar vooral ook hoe graag ik haar zie en altijd heb gezien.

 

© recht van ’t stad

het aangename kan wel degelijk aan het nuttige gekoppeld worden

Net over de grens hebben wij een chocolaterie. Het klinkt misschien wat stom in de oren van een Belg, maar ook Nederlanders hebben behoefte aan goede chocolade hoor.

Onze zaak heet het Zeeuwse Ministerie van Chocolade & Culinaire Zaken. We maken er haast een sport van om onze klanten enkel te belonen met het beste. We willen steeds meer en steeds beter.

Daarom komen we op regelmatige basis naar Antwerpen om een bezoekje te brengen aan ‘de concurrentie’. Zo zijn we vandaag nog langs geweest bij Dominique Persoone. Bekijk het een beetje als een studiereis. Nieuwe ideeën opdoen en ervoor zorgen dat we de Nederlanders kunnen blijven verbazen.

Onze dochter gaat steeds mee zodat onze studiereis toch ook een beetje een moment wordt voor ons gezin. Een moment om samen te genieten en gewoon bij elkaar te zijn. Het aangename kan wel degelijk aan het nuttige gekoppeld worden!

het waren mooie tijden…

Wat herinner ik me nog goed dat ik vroeger met mijn grootvader ging vissen. Dat waren de gelukkigste momenten uit mijn leven. Samen vissen, samen langs de vijver even alles vergeten en gewoon wachten tot de dobber onder ging.

Mijn opa speelde ook viool, dat kon hij goed. Af en toe gingen we gewoon samen voor de open haard zitten en speelde hij urenlang, ik vroeg me wel eens af of zijn vingers er nog niet bijna zouden afvallen.

Of hij vertelde verhalen over wat hij vroeger allemaal meemaakte, wat een man. Het waren mooie tijden, maar hij is jammer genoeg redelijk vroeg gestorven.

Nu ik eraan terugdenk, had ik zo weinig zorgen toen. Het enige dat ik moest doen was luisteren, vissen en gelukkig zijn.

dat zijn de dingen waar ik voor leef

Als vrouw blijft de geboorte van je kinderen toch wel hét meest speciale moment in je leven. Je kan het bekijken als het ultieme geluk, dat waar niets nog boven zal komen. Ik heb een zoon en een dochter. Het zijn beiden prachtige mensen.

Mijn zoon heeft een dochter die een aantal jaar geleden een slagerij opende in Antwerpen. Elke dag ga ik wandelen met haar hond omdat zij hier weinig tijd voor heeft. Door het wandelen ontmoet ik nieuwe mensen en kom ik zelf ook nog eens buiten. Het is ook een perfect excuus om mijn kleindochter een bezoekje te kunnen brengen en haar nog eens te zien.

Bij zowel mijn kinderen als mijn kleinkinderen ga ik regelmatig op bezoek. Ik probeer dit te doen omdat familie en vrienden erg veel voor mij betekenen.

Mijn vrienden zeggen wel eens dat je van mij niet zomaar af geraakt, en zo is dat ook want als ik een tijdje niets van iemand heb gehoord, bel ik ze gewoon zelf op. Geen ontkomen aan.

Je kan het een beetje bekijken als een drang naar contact, een drang naar sociale relaties. Mensen ontmoeten, met mensen praten en samen tijd doorbrengen, dat zijn de dingen waar ik voor leef.

Ik ben enorm fier op mijn twee kinderen

Ik kwam vanuit Nepal aan zonder iets te kennen. Ik kende niemand, wist niets zijn en moest zelf maar uitzoeken hoe, wat en waar.

Gelukkig leerde ik vrij snel mensen kende die me goed op weg hebben geholpen. Kort daarna volgde de geboorte van mijn eerste dochter. Ondertussen zijn we een dikke 3 jaar later. Ook mijn tweede dochter is hier in België geboren.

Ik ben enorm fier op mijn twee kinderen. Onlangs heb ik mijn Belgisch paspoort in handen gekregen. Dit was een geweldig moment.

Nu zit ik hier een beetje te genieten van het zonnetje met mijn ene dochter en wacht ik tot ik de andere weer mag gaan halen op school.

voor je kleinkinderen zou je je broek afdoen

Mijn vrouw zou natuurlijk direct zeggen dat ons huwelijk de belangrijkste gebeurtenis uit ons leven is. Ik zou dan ook niet durven om dit te ontkennen.Op dit moment denk ik dat we beiden toch wel enorm veel belang hechten aan onze twee kleinkinderen. We zijn dan ook op een leeftijd gekomen waarop je geniet van zo’n dingen.

Vaak durft men zeggen dat je ‘voor je kleinkinderen je broek zou afdoen’. Ik ben het volledig eens met deze stelling. Voor je kleinkinderen kan je zorgen zoals je dat voor je eigen kinderen nooit hebt kunnen doen. Nu hebben we daar tijd voor. We kunnen al onze energie in hen steken.

Jammer genoeg kan je ze niet altijd in de baan leiden waarvan jij graag zou willen dat ze deze volgen, maar dat is op zich ook niet nodig.

Op regelmatige basis komt een van de kleinkinderen langs voor hulp bij een schooltaak. Dan neem ik ze mee naar mijn grote collectie boeken, je kan haast stellen dat het een bibliotheek is geworden, en zoek ik samen met hen de informatie op die ze nodig hebben.De jeugd van tegenwoordig zit vast aan het internet. Ik probeer hen toch een beetje van de geschiedenis bij te brengen. Hetgeen we nu beleven is dan ook gewoon een verderzetting van wat er al geweest is. We kunnen zoveel leren uit de geschiedenis, jammer genoeg heeft niet iedereen dit door.

Het fenomeen ‘globalisering’ heeft er voor gezorgd dat de wereld erg toegankelijk is geworden de dag van vandaag. Wij gingen vroeger met school op uitstap naar de Boerentoren hier in Antwerpen. Nu lachen ze je daar een keer goed mee uit.

 

we zijn er voor elkaar, maar vooral, we zijn er voor hem

Lang moet ik niet nadenken om een moment uit te kiezen dat voor altijd zal blijven zinderen in mijn geheugen.

Op 20 juli 2016 werd mijn papa in het ziekenhuis opgenomen in de veronderstelling een maagontsteking te hebben. In realiteit draaide dit echter helemaal anders uit. Van een ‘gewone’ maagontsteking door zijn medicatie veranderde de diagnose naar een gezwel dat niet alleen zijn, maar ook het leven van onze familie zou veranderen.Nadat de dokter het slechte nieuws bracht, besloten we om als gezin naar huis te gaan en gewoon te praten over hoe het nu verder moest. Zouden we beginnen met een chemotherapie? Zouden we beter gewoon afwachten? Zouden we…

Mijn zus woonde op dat moment al niet meer bij ons, maar heeft er die dag voor gekozen om toch een nacht in haar ouderlijk huis door te brengen. Gewoon een momentje met ons vieren, met ons gezinnetje, met onze familie voor altijd.

Na een goed gesprek met mijn papa hebben we besloten om een behandeling op te starten, niet omdat dit ons door de dokters werd aangeraden, maar vooral om nooit spijt te krijgen van wat niet werd gedaan.

Vier weken later was het tijd voor de eerste chemo. Ook hiervan hebben we een gezinsmoment gemaakt, dit was iets waar we als gezin door moesten en waar we papa onbegrensd in moesten steunen. Hoewel de eerste chemo het begin van een lange, vermoeiende strijd zou blijken, hebben we geprobeerd om hier toch een gebeuren van te maken waarin plezier centraal stond.Dat is ook hoe papa met de hele situatie omgaat en hoe wij dat met z’n allen ook proberen te doen. Iedereen die papa kent, weet dat dit zijn manier is om dingen aan te pakken, zijn manier om van alles het beste te maken, hoe moeilijk het ook is of nog zal worden.

Tot op de dag van vandaag proberen we van zijn ziekte het beste te maken en de humor een centrale rol te geven in het hele proces. We zijn er voor elkaar, maar vooral, we zijn er voor hem. Dat is nu zo en dat zal altijd zo blijven.

voeten op de grond

Mijn leven liep van een leien dakje, er was geen vuiltje aan de lucht. Eigenlijk heb ik als kind nooit met tegenslagen te maken gekregen.Op een dag was ik bezig met mijn vaste studentenjob, tot er nieuws kwam dat insloeg als een bom.

In mijn hoofd had ik al wel eens, naar mijn mening, erge dingen meegemaakt, maar dit overtrof alles. Werkelijk alles. Als ze je komen vertellen dat je vader zonet overleden is bij een werkongeval, stort je wereld gewoonweg in.

Één moment, een fractie van een seconde en zo’n enorm grote gevolgen.

Ondertussen is het zes maanden geleden. Het uitwendige verdriet heeft plaatsgemaakt voor een inwendig geknaag, een altijd aanwezige herinnering aan iets dat nooit had mogen gebeuren.Sinds die dag ben ik met een andere bril naar de wereld gaan kijken. Het is tot mij gedrongen dat het ergste toch wel is om te vergeten wat nooit uitgesproken is en om te doen wat samen ging gedaan worden. Toch probeer ik nu des te meer te genieten van het leven.Ze zeggen wel vaak dat het vlug gedaan kan zijn, maar ik heb het gevoel dat dit mij echt met mijn twee voeten op de grond heeft gezet.

Ik vind het jammer dat zo’n dingen moeten gebeuren voor mensen doorhebben waar het leven echt om draait en voor ze weten wie er echt belangrijk is. Ik ben mijn vrienden en familie eindeloos dankbaar voor de steun tijdens de afgelopen periode en voor de dingen die ze voor mij hebben gedaan. Ik weet niet hoe ik ze hiervoor ooit ga kunnen bedanken.

heel gewoon, niets speciaal

Het klinkt cliché, maar ik geniet het meeste van mijn familie die me nauw aan het hart ligt. Heel gewoon, niets speciaal.

Door de jaren heen heb ik ook geleerd dat het de kleine dingen net zijn waar je van moet genieten, nu het nog kan. Deze week nog is de, voormalig, oudste man van mijn straat overleden. Dat heeft me toch nog eens even met mijn twee benen op de grond gezet.

Ook al hadden we niet erg veel contact en bleef het beperkt tot de typische ‘goedendag’ in de straat en een kort gesprekje op de tram, het heeft me toch nog eens even bewust gemaakt van het leven. Vroeger kende iedereen elkaar in de straat waar ik woon. Het was niet zo dat we vaak bij elkaar op bezoek gingen of dat we ellenlange gesprekken hadden, maar je herkende de ander en stak gewoon vriendelijk je hand op of  knikte eens lief.

Tegenwoordig is dat helemaal niet meer het geval. Er zijn veel nieuwe, jonge mensen bij mij in de straat komen wonen en ze hebben op korte tijd heel erg veel huizen bijgebouwd. Ik doe ook geen moeite meer om iedereen te leren kennen, ze zijn ook met zo veel.

Mijn omgeving ondergaat een transformatie en wordt ouder, maar ik evenwel. Ieder jaar organiseren we bijvoorbeeld met één tak van de familie een bijeenkomst. Twee jaar geleden waren we nog met twintig, vorig jaar waren er nog maar 13 aanwezigen.

Het klinkt hard, maar dat is de realiteit. Niemand leeft voor eeuwig. Ik heb meer dan vroeger het gevoel dat ik ‘de volgende’ zou kunnen zijn die moet komen te gaan, al probeer ik daar niet te veel aan te denken en gewoon te genieten van de tijd die ik nog heb.