Het feit dat er nog iets is, is heel erg tof!

Ik ben tachtig jaar en sinds vorig jaar terug een tikkeltje gelukkiger dan een aantal jaar geleden.Na meer dan 50 jaar, kwam ik per toeval een oude liefde van mij tegen toen ik op daguitstap was.

Ik woon in Antwerpen en zij tegenwoordig in West-Vlaanderen, niet direct bij de deur. Toen we elkaar, per toeval, terug ontmoet hebben, raakten we aan de praat. Sindsdien hebben we enkele keren per week contact via mail.

Elkaar zien in levende lijven is dan weer iets moeilijker. Het gebeurt wel dat ik eens een dagje naar haar toe ga of dat zij eens naar Antwerpen komt, maar van een echte regelmaat kan je niet spreken. We hebben beiden ons leven opgebouwd waar we wonen, hebben beiden kinderen en kleinkinderen en hebben beiden ook een deftige leeftijd bereikt. Dan kan je niet zomaar vlug enkele dagen of weken naar elkaar toegaan.

Ik vind dat je toch kan spreken van echte liefde, juist zoals vroeger, al vullen we deze tegenwoordig anders in. We doen het op onze eigen manier. Het feit dat er nog iets is, is heel erg tof!

het waren mooie tijden…

Wat herinner ik me nog goed dat ik vroeger met mijn grootvader ging vissen. Dat waren de gelukkigste momenten uit mijn leven. Samen vissen, samen langs de vijver even alles vergeten en gewoon wachten tot de dobber onder ging.

Mijn opa speelde ook viool, dat kon hij goed. Af en toe gingen we gewoon samen voor de open haard zitten en speelde hij urenlang, ik vroeg me wel eens af of zijn vingers er nog niet bijna zouden afvallen.

Of hij vertelde verhalen over wat hij vroeger allemaal meemaakte, wat een man. Het waren mooie tijden, maar hij is jammer genoeg redelijk vroeg gestorven.

Nu ik eraan terugdenk, had ik zo weinig zorgen toen. Het enige dat ik moest doen was luisteren, vissen en gelukkig zijn.

“haters gonna hate”

Sinds een aantal jaar volgen de gelukkige momenten in mijn leven elkaar dagelijks op. Ik heb ervoor gekozen om mijn oude leven ‘adieu’ te zeggen en te kiezen voor de vrijheid. Ik had al een tiental jaar de onweerstaanbare drang in mijn leven om de vrijheid op te zoeken. In de maatschappij waarin wij leven is dat gewoonweg niet mogelijk, je kan niet spreken van vrijheid.

Al die zever met de bank, met beurzen, met de overheid… Ik was het gewoon beu. Er was zoveel aan het mislopen in mijn leven dat er ook gewoon iets moest veranderen. Toen heb ik ervoor gekozen om op de straat te gaan leven. Ik dacht dat ik kou zou lijden en dat ik erg veel honger zou hebben. Het tegendeel is waar.

Om mijn dagen te vullen en ‘brood op de plank’ te krijgen jongleer ik op publieke plaatsen. Ik wil geen medelijden opwekken, ik heb geen medelijden nodig. Ik wil dat de mensen naar me komen kijken en dat ik een glimlach op hun gezicht kan toveren. Die glimlach is mij veel meer waard dan het geld dat ze in mijn bakje smijten.

Laat de anderen denken wat ze willen, “haters gonna hate”, ik doe waar ik gelukkig van word en dat doe ik met passie en overgave. Ik heb nog geen moment spijt van de beslissingen die ik heb genomen in mijn leven en op dit moment denk ik ook niet dat die spijt er ooit zal komen.