Straatsburg ’19 – Natzweiler-Struthof

Aanschouw 3 JOU Radio. Mijn matekens, mijn makkers, mijn vriendekens van ’t school. Bon, daar gaat deze blogpost helemaal niet over, maar ik vond de foto gewoon heel erg leuk. Dat geheel terzijde.

Woorden zouden de juiste gevoelens niet beschrijven, maar de beelden spreken voor zich.

Ik zou een hele parlé kunnen doen over het feit dat ik naar Straatsburg ging met mijn klas. Ik zou kunnen zeggen hoe de vier dagen dat ik daar was, zijn verlopen. Ik zou het kunnen hebben over het concentratiekamp Natzweiler-Struthof waar we zijn geweest. Over datzelfde concentratiekamp zou ik dan erg veel kunnen vertellen, hoe hard het me aangreep, het gure weer, het gure verleden van de plaats…

Dat zou ik allemaal kunnen doen. Maar kijk in plaats daarvan liever eens naar de beelden hieronder…

Er is geen twijfel meer mogelijk, Vlogger Jeroen tot uw dienst!

Liefste lezer van deze blog.
Het jaar is weer voorbij,
’t ging vlugger dan voorwacht.
Het was erg druk voor mij,
op sommige blogposts heb je dan ook lang gewacht.
Ik ben blij je het volgende te zeggen,
beter gezegd te tonen, dus HOEZEE!
Via de het filmpje hieronder zie je Maite en mij in
VLOG NUMMER TWEE!

Je blogschrijver,
Jeroen x

Ben ik vanaf nu dan een Vlogger?

Het is zover! Hoezee, hoezee, ik heb een camera in mijn handen genomen en mezelf gefilmd!
Ben ik vanaf nu dan een Vlogger?

Maite en ik -Maite is dat meisje hieronder waarmee ik samen de vlog heb gemaakt- waren bij het concert van Niels Destadsbader (1 x Hoera), we filmden de fans (2 x Hoera) en maakten dit filmpje waarin wij op zoek gaan naar ‘De Slimste Fans ter Wereld’ (3 x Hoera).

We kwamen, we zochten, we filmden en we vonden! Het resultaat kan je hieronder bekijken!

P.s. info & boekingen via mail 😉

Ik ben u nog iets verschuldigd.

Remember de blogpost over mijn nieuwe gsm waarin ik beschreef hoe ik –met lichte frustratie- aan het wachten was op dat verdomde toestel? 
Wel het is zover! Of dat is misschien wat kort door de bocht, ik heb vandaag een mailtje gekregen dat mijn nieuwe telefoon –ein de lijk- aangekomen is in de winkel.

Eind goed, al goed zou je dan denken. Wel, natuurlijk, niet in het leven van Jeroen Geutjens. 
Zonder enige verwachting opende ik vanmiddag mijn mailbox, tot ik zag dat ik een nieuwe e-mail had van de niet nader vernoemde winkel waar ik mijn nieuwe gsm-toestel had besteld (6 weken geleden * insert emoji die met zijn ogen draait *). 
Yes, Yes, Yes tien windjes in een fles –zou je weer denken- maar eind niet goed, al niet goed. 
In de e-mail stond een vetgedrukte vermelding: ‘u dient uw bestlling af te halen binnen de twee werkdagen’. 
TWEE WERKDAGEN ?! Ik herhaal: TWEE WERKDAGEN ?! 

Toen ik mijn gsm ging bestellen, had ik zicht op een week herfstvakantie, dus ik bestelde hem bij het dichtstbijzijnde verkooppunt van het niet nader vernoemde gsm-merk bij mijn thuis in Limburg. 
Nu, anderhalve maand en een week herfstvakantie later is dat dus helemaal niet meer de dichtstbijzijnde winkel bij mijn kot in Antwerpen. Typisch. Maar de vraag blijft: hoe moet ik in Godsnaam binnen de twee werkdag in die winkel geraken? 

In mijn hoofd was het kalf al verdronken –ik zou mezelf geen dramaqueen noemen, maar anderen doen dat vaak wel- en gingen ze mijn gsm doorverkopen aan iemand anders die er nooit zo goed voor zou zorgen als ik. 
Naar de winkel mailen om te smeken dat ze hem een tijdje langer zouden houden, leek me niet de juiste oplossing want tegen de tijd dat ze mijn mailtje in hun –wellicht overvolle- inbox zouden vinden, was een andere sjansaar waarschijnlijk al lang met mijn toestel gaan lopen.

BELLEN, ik moest zo snel mogelijk bellen naar de winkel! Ik stapte de les uit met de smoes dat ik dringend naar het toilet moest en haastte me naar een rustig plaatsje op de campus om –op dat moment in mijn hoofd- de belangrijkste telefoon van mijn leven te doen. 

“voor Nederlands druk 1, pour le français, appuyez sur 2”

–   * Jeroen drukt op 1 
“Beste klant, een medewerker probeert zo snel mogelijk je oproep te beantwoorden, door enorme drukte zou het kunnen dat dit een tijdje duurt.”

–   * Jeroen wacht. 

… * insert slechtste wachtmuziek ever! 

– * Jeroen wacht langer

… * insert andere, maar nog slechtere wachtmuziek dan enkele minuten daarvoor.

“Beste klant, het is helaas nog niet mogelijk om uw oproep te beantwoorden. Met dringende vragen kan u via mail bij ons terecht.”

… * insert opnieuw de slechtste wachtmuziek ever! 

– WABLIEFT?!

Het kalf verdronk in mijn hoofd een tweede keer, deze keer kreeg ik het beeld voor mijn ogen dat de gsm in handen zou komen van een jonge moeder die het toestel even aan haar zoontje van drie uitleent zodat hij een filmpje kan kijken, waarna hij vol ondeugendheid het toestel helemaal stuk gooit op de grond! –ik herhaal graag even dat ik echt niet zo’n grote dramaqueen ben als mensen zeggen-

De volgende 120 minuten les leken wel uren te duren. Ik wilde zo graag terugbellen. 
116 minuten en 14 seconden later, besliste de lector de les vroeger te stoppen.
Hallelujah!

Ik stormde het lokaal uit, zette een stevige stappas in en vertrok naar huis. ‘man man man hoe dringend kan iets zijn dat je er zo gek voor moet wandelen?’, zou je denken als je iemand zo’n pas ziet doen.
Als mensen me op dat moment hadden gevraagd wat er zo dringend was, ik zou hen geantwoord hebben dat ze nog niet eens half beseften hoe belangrijk het wel niet was.
Bon, ik wandel naar mijn kot en blijf dit keer in de telefonische wachtrij staan, ook wanneer ik van de robotstem aan de andere kant van de lijn nog eens hoor dat ik beter een e-mail zou sturen. 

Aangekomen op kot, 64 trappen en 4 minuten in de wachtrij later ben ik nog steeds niet van plan om af te leggen. Jeroen Geutjens geeft niet op! Maar de blaas van Jeroen Geutjens ging het op dat moment wel bijna opgeven. Ik zie er niet direct een probleem in om een kort toiletbezoek te brengen. Op dat moment sta ik toch al 4 min. En 41 sec. In de telefonische wachtrij van de niet nader vernoemde winkel.

“Een heel goeie avond, kan ik u ergens mee helpen?”

Ja, je leest het goed, raad één keer wanneer ik die boodschap door de speaker van mijn gsm hoorde. 

– Uhm ja, ik zit met een probleem…

Weet je wat het is, op de een of andere manier ben ik altijd een beetje bang dat mensen me toch kunnen zien door de telefoon op de een of andere manier. En ik weet wel dat dat niet kan, maar dat is bijvoorbeeld ook een van de redenen waarom ik nooit zal bellen in bad. 

“Oh maar meneer geen probleem hoor, geef me even je klantennummer en ik zorg ervoor dat alles in orde komt”. 

Twee minuten later was het probleem opgelost, mijn blaas geledigd en had de medewerker aan de andere kant van de lijn –hopelijk- niet door dat ik niet alleen met hem aan het bellen was. 

Eind goed, al goed.