Ik stemde toe op twee voorwaarden…

De fijnste dag van mijn leven daar denk ik geen moment over na, dat blijft de dag waarop mijn kleindochter geboren werd. Ondertussen is dat al 22 jaar geleden, ik kan het haast zelf niet geloven.

Negen maanden voor de geboorte kreeg ik een telefoontje van mijn dochter die zei dat ze me iets moest vertellen, maar dat dat niet via de telefoon kon gebeuren. Nieuwsgierig als ik ben, moest en zou ik nog tijdens dat gesprek te weten komen wat er juist aan de hand was. Na wat ‘trekken en sleuren’ bleek dat ze zwanger was.

Ik wist niet goed wat ik hier in eerste instantie op moest zeggen. Ik had geen partner op dat moment, maar mijn dochter evenmin. We waren beiden alleen.

Hoe zou ze het kind alleen kunnen opvoeden? Hoe zou ze ervoor zorgen dat alles vlotjes verliep? Hoe … ? Ik wist even niet hoe ik me de toekomst moest voorstellen en ik had sterke twijfels bij de goede afloop. Maar hoe langer ik nadacht over mijn toekomstige kleinkind, hoe harder ik ernaar verlangde om het in mijn armen te sluiten en hoe meer ik ervan overtuigd was dat het ons samen wel zou lukken.

In de helft van de zwangerschap ongeveer kreeg ik van mijn dochter de vraag of ik aanwezig wilde zijn tijdens de bevalling. Ze had zelfs een boek voor me gekocht waarin uitgelegd stond hoe ik haar op de best mogelijke manier kon ondersteunen. Ik stemde toe op twee voorwaarden. Ten eerste moest ik naar de kapper geweest zijn vÓÓr de bevalling en ten tweede moest alles plaatsvinden op een zaterdag, want dat was de enige dag waarop ik niet moest werken. Als ik er aan terugdenk, vind ik het nog altijd fantastisch dat ze net mij vroeg om bij dat moment aanwezig te zijn.

Enkele maanden later ging de telefoon en ik wist onmiddellijk hoe laat het was. Hoe toevallig het ook lijkt, het was zaterdag en de kapper had mijn haar pas in de juiste plooi gelegd. Al moet ik toegeven dat ik anders ook heel vlug in het ziekenhuis had gestaan hoor, dat moment kon ik gewoon niet missen. Zo vlug als ik kon, reed ik samen met mijn dochter naar het ziekenhuis voor de geboorte van mijn kleinkind. Aan het ziekenhuisbed probeerde ik haar zo goed en zo kwaad mogelijk te steunen. Alles verliep vrij vlot, tot ze te weten kwam dat ik het boek dat ze me gaf eigenlijk helemaal niet had gelezen en het gewoon stof had laten vangen in de kast. Ze wilde me uit de kamer laten zetten. Ik hoor ze het nog roepen tegen de verpleegster: “zet ze buiten!”. Even later, en nog steeds aanwezig in de kamer van mijn dochter, stond ik met open mond te kijken naar mijn pasgeboren kleindochter. Dat op zich was al een prachtig moment, dat ik dan ook de eerste was die haar mocht vasthouden, maakte het moment nog prachtiger.

Vanaf haar geboorte ben ik beginnen schrijven in een boek. Haar boek. Wanneer we samen ergens naartoe gingen, schreef ik er in wat we deden en hoe ik het vond. Als er iets aan de hand was, zette ik mijn gedachten erin. Op haar achttiende verjaardag, heb ik het boek aan haar gegeven. Zo kan ze niet enkel lezen wat we allemaal samen gedaan hebben, maar vooral ook hoe graag ik haar zie en altijd heb gezien.

 

© recht van ’t stad

Tot op de dag van vandaag zit ik met vragen*

Tot op de dag van vandaag zit ik met vragen. Vragen waarop ik jammer genoeg nooit een antwoord zal krijgen.

Een kleine 50 jaar geleden heeft mijn toenmalige man me verlaten. Het hoe en waarom blijft iets waar ik enkel het raden naar heb. Er zijn nachten waarop ik er nog steeds van wakker lig. Ik stond op, ging werken en toen ik weer thuiskwam, was hij weg. Zijn spullen waren weg, hijzelf was weg, enkel herinneringen bleven achter. Jammer, echt jammer.

Dat deze gebeurtenis nog steeds door mijn hoofd spookt, wilt toch alleen maar zeggen dat het niet anders dan grote liefde geweest kan zijn?

*wenste niet op de foto te gaan

 

vergeten Vlaamse showbizz

Mijn debuut op het podium zal ik nooit vergeten. Vroeger deed ik regelmatig mee aan zangwedstrijden. Het publiek voor me, een band achter me en een micro in mijn hand, meer had ik niet nodig om me te amuseren.

Op een keer behaalde ik bij een van deze wedstrijden een eerste plaats. Laten we zeggen dat dat toch wel een van de mooiste momenten was. Ik kreeg een platencontract aangeboden en kwam zodoende in contact met een producer. Na het platencontract volgden logischerwijs de optredens. Ik koos ervoor om steevast nummers in het Nederlands te brengen, de echte Vlaamse schlagers.

Een viertal jaar vertoefde ik in de showbizzwereld. Het gebeurde regelmatig dat ik een optreden deed waar ook bijvoorbeeld Nicole en Hugo aanwezig waren. Tot er een einde kwam aan deze mooie periode. Mijn toenmalige producer nam een dancing over, op zich geen probleem aangezien al zijn artiesten minstens één keer per week een optreden mochten doen in deze zaak. De problemen begonnen pas toen hij ook een tweede zaak overnam. Toen heeft hij veel te veel hooi op zijn vork genomen en dit met alle gevolgen van dien.

Het geld voor zowel mijn band als mezelf, werd niet meer uitbetaald. Ik had naast het zingen nog een andere job, dus voor mij was dit niet direct een heel erg groot probleem. Maar de leden van mijn band, die hun brood moesten zien te verdienen met de muziek, konden dit niet langer volhouden. We moesten er jammer genoeg mee stoppen.

Het jaar dat Sandra Kim meedeed aan het Eurovisiesongfestival, gaf Salim Segers een feestje en vroeg hij mij om enkele nummertjes te komen brengen. Op die manier kwam ik terug in contact met een producer, kreeg ik een nieuw contract te pakken en kwam mijn carrière terug een beetje op gang.

Ik heb nog een aantal jaar gezongen in hotels in Tunesië om de mensen te amuseren, dit ook altijd samen met een aantal andere artiesten. Het waren mooie tijden!

ik geniet sindsdien des te meer

Ik ben oud. Mensen vragen wel eens wanneer je oud bent, maar als je de oorlog hebt meegemaakt, dan kan je niet ontkennen dat er toch al wel enkele jaren op je teller staan.

Samen met mijn moeder ben ik tijdens de Tweede Wereldoorlog naar Frankrijk gevlucht. Die trip zal ik nooit vergeten. Mijn vader zat in het leger dus voor hem zat er niets anders op dan zorgen voor het vaderland. In Frankrijk leerden we al vlug een Joods gezin kennen. Samen met hen zijn we na een aantal maanden terug naar België gekomen.

Terug in België zat er voor onze nieuwe vrienden, of hoe zeg je dat (?), niets anders op dan onderduiken bij ons thuis. Van 1942 tot aan de bevrijding hebben ze zich bij ons verborgen gehouden.

Het was een zware tijd. Telkens wanneer mensen zeggen dat ze ook goede momenten hebben meegemaakt tijdens de oorlog, keert mijn maag zich om. Ik vond het een verschrikkelijke tijd, momenten om nooit meer aan terug te denken, dagen die je beter uit je geheugen kan wissen.

Maar kijk, ik ben hier nog steeds en geniet sindsdien des te meer.

de grote molen van het leven is plots gestopt

Momenteel zit ik een beetje in het midden van een moeilijke periode in mijn leven. Ik ben kankerpatiënt. Je kan wel stellen dat dit een grote impact heeft op mij als persoon.

Mijn ziekte heeft heel erg veel negatieve gevolgen, maar vreemd genoeg ook positieve.

Door mijn diagnose beleef ik alles anders. De grote molen van het leven is plots gestopt. Vroeger ging ik mee, draaide ik mee en tolde ik net zoals de rest op de snelst mogelijke manier. Ik moest carrière maken, ik moest meekunnen met mijn collega’s, ik moest zorgen dat mijn kinderen op hun hobby geraakten, ik moest het huishouden doen, ik moest afspreken met vrienden en vriendinnen, ik moest zorgen dat ik altijd gelukkig was, ik moest… en dat alles om te zijn zoals de rest. Om me over te geven aan de groepsdruk van het perfecte leven.

Door mijn ziekte heb ik dat ‘moeten’ allemaal een beetje achterwegen gelaten. Bij de dingen die vroeger wel gebeurden, maar me niet deerden, blijf ik nu even stilstaan. Ik stel het leven meer in vraag, ik vind niet alles nog even vanzelfsprekend.

Door plots van de molen gerukt te worden, ben ik een ander mens.

vanaf die dag scheen de zon een beetje meer

De ontmoeting met mijn echtgenoot was er eentje zoals je hem in een film zou kunnen tegenkomen.

Tijdens de zomervakantie was ik met mijn familie op vakantie op de Bahama’s. Ook de man, die toen voor mij nog onbekend was maar later mijn echtgenoot werd, was daar met zijn gezin op vakantie.

Terwijl ik rustig lag te zonnen op het strand, werd ik uit het niets omgedraaid door een jonge man die vroeg of hij mijn rug niet moest insmeren tegen de zon. Later bleek dit gewoon een foute openingszin en groeide hier een hele relatie uit voort.

Tot op de dag van vandaag heb ik nog geen moment spijt gehad van de beslissing die ik toen heb gemaakt. Mijn leven veranderde plots, maar vanaf die dag scheen de zon elke dag een beetje meer.

 

we zijn er voor elkaar, maar vooral, we zijn er voor hem

Lang moet ik niet nadenken om een moment uit te kiezen dat voor altijd zal blijven zinderen in mijn geheugen.

Op 20 juli 2016 werd mijn papa in het ziekenhuis opgenomen in de veronderstelling een maagontsteking te hebben. In realiteit draaide dit echter helemaal anders uit. Van een ‘gewone’ maagontsteking door zijn medicatie veranderde de diagnose naar een gezwel dat niet alleen zijn, maar ook het leven van onze familie zou veranderen.Nadat de dokter het slechte nieuws bracht, besloten we om als gezin naar huis te gaan en gewoon te praten over hoe het nu verder moest. Zouden we beginnen met een chemotherapie? Zouden we beter gewoon afwachten? Zouden we…

Mijn zus woonde op dat moment al niet meer bij ons, maar heeft er die dag voor gekozen om toch een nacht in haar ouderlijk huis door te brengen. Gewoon een momentje met ons vieren, met ons gezinnetje, met onze familie voor altijd.

Na een goed gesprek met mijn papa hebben we besloten om een behandeling op te starten, niet omdat dit ons door de dokters werd aangeraden, maar vooral om nooit spijt te krijgen van wat niet werd gedaan.

Vier weken later was het tijd voor de eerste chemo. Ook hiervan hebben we een gezinsmoment gemaakt, dit was iets waar we als gezin door moesten en waar we papa onbegrensd in moesten steunen. Hoewel de eerste chemo het begin van een lange, vermoeiende strijd zou blijken, hebben we geprobeerd om hier toch een gebeuren van te maken waarin plezier centraal stond.Dat is ook hoe papa met de hele situatie omgaat en hoe wij dat met z’n allen ook proberen te doen. Iedereen die papa kent, weet dat dit zijn manier is om dingen aan te pakken, zijn manier om van alles het beste te maken, hoe moeilijk het ook is of nog zal worden.

Tot op de dag van vandaag proberen we van zijn ziekte het beste te maken en de humor een centrale rol te geven in het hele proces. We zijn er voor elkaar, maar vooral, we zijn er voor hem. Dat is nu zo en dat zal altijd zo blijven.

voeten op de grond

Mijn leven liep van een leien dakje, er was geen vuiltje aan de lucht. Eigenlijk heb ik als kind nooit met tegenslagen te maken gekregen.Op een dag was ik bezig met mijn vaste studentenjob, tot er nieuws kwam dat insloeg als een bom.

In mijn hoofd had ik al wel eens, naar mijn mening, erge dingen meegemaakt, maar dit overtrof alles. Werkelijk alles. Als ze je komen vertellen dat je vader zonet overleden is bij een werkongeval, stort je wereld gewoonweg in.

Één moment, een fractie van een seconde en zo’n enorm grote gevolgen.

Ondertussen is het zes maanden geleden. Het uitwendige verdriet heeft plaatsgemaakt voor een inwendig geknaag, een altijd aanwezige herinnering aan iets dat nooit had mogen gebeuren.Sinds die dag ben ik met een andere bril naar de wereld gaan kijken. Het is tot mij gedrongen dat het ergste toch wel is om te vergeten wat nooit uitgesproken is en om te doen wat samen ging gedaan worden. Toch probeer ik nu des te meer te genieten van het leven.Ze zeggen wel vaak dat het vlug gedaan kan zijn, maar ik heb het gevoel dat dit mij echt met mijn twee voeten op de grond heeft gezet.

Ik vind het jammer dat zo’n dingen moeten gebeuren voor mensen doorhebben waar het leven echt om draait en voor ze weten wie er echt belangrijk is. Ik ben mijn vrienden en familie eindeloos dankbaar voor de steun tijdens de afgelopen periode en voor de dingen die ze voor mij hebben gedaan. Ik weet niet hoe ik ze hiervoor ooit ga kunnen bedanken.