Ik ben u nog iets verschuldigd.

Remember de blogpost over mijn nieuwe gsm waarin ik beschreef hoe ik –met lichte frustratie- aan het wachten was op dat verdomde toestel? 
Wel het is zover! Of dat is misschien wat kort door de bocht, ik heb vandaag een mailtje gekregen dat mijn nieuwe telefoon –ein de lijk- aangekomen is in de winkel.

Eind goed, al goed zou je dan denken. Wel, natuurlijk, niet in het leven van Jeroen Geutjens. 
Zonder enige verwachting opende ik vanmiddag mijn mailbox, tot ik zag dat ik een nieuwe e-mail had van de niet nader vernoemde winkel waar ik mijn nieuwe gsm-toestel had besteld (6 weken geleden * insert emoji die met zijn ogen draait *). 
Yes, Yes, Yes tien windjes in een fles –zou je weer denken- maar eind niet goed, al niet goed. 
In de e-mail stond een vetgedrukte vermelding: ‘u dient uw bestlling af te halen binnen de twee werkdagen’. 
TWEE WERKDAGEN ?! Ik herhaal: TWEE WERKDAGEN ?! 

Toen ik mijn gsm ging bestellen, had ik zicht op een week herfstvakantie, dus ik bestelde hem bij het dichtstbijzijnde verkooppunt van het niet nader vernoemde gsm-merk bij mijn thuis in Limburg. 
Nu, anderhalve maand en een week herfstvakantie later is dat dus helemaal niet meer de dichtstbijzijnde winkel bij mijn kot in Antwerpen. Typisch. Maar de vraag blijft: hoe moet ik in Godsnaam binnen de twee werkdag in die winkel geraken? 

In mijn hoofd was het kalf al verdronken –ik zou mezelf geen dramaqueen noemen, maar anderen doen dat vaak wel- en gingen ze mijn gsm doorverkopen aan iemand anders die er nooit zo goed voor zou zorgen als ik. 
Naar de winkel mailen om te smeken dat ze hem een tijdje langer zouden houden, leek me niet de juiste oplossing want tegen de tijd dat ze mijn mailtje in hun –wellicht overvolle- inbox zouden vinden, was een andere sjansaar waarschijnlijk al lang met mijn toestel gaan lopen.

BELLEN, ik moest zo snel mogelijk bellen naar de winkel! Ik stapte de les uit met de smoes dat ik dringend naar het toilet moest en haastte me naar een rustig plaatsje op de campus om –op dat moment in mijn hoofd- de belangrijkste telefoon van mijn leven te doen. 

“voor Nederlands druk 1, pour le français, appuyez sur 2”

–   * Jeroen drukt op 1 
“Beste klant, een medewerker probeert zo snel mogelijk je oproep te beantwoorden, door enorme drukte zou het kunnen dat dit een tijdje duurt.”

–   * Jeroen wacht. 

… * insert slechtste wachtmuziek ever! 

– * Jeroen wacht langer

… * insert andere, maar nog slechtere wachtmuziek dan enkele minuten daarvoor.

“Beste klant, het is helaas nog niet mogelijk om uw oproep te beantwoorden. Met dringende vragen kan u via mail bij ons terecht.”

… * insert opnieuw de slechtste wachtmuziek ever! 

– WABLIEFT?!

Het kalf verdronk in mijn hoofd een tweede keer, deze keer kreeg ik het beeld voor mijn ogen dat de gsm in handen zou komen van een jonge moeder die het toestel even aan haar zoontje van drie uitleent zodat hij een filmpje kan kijken, waarna hij vol ondeugendheid het toestel helemaal stuk gooit op de grond! –ik herhaal graag even dat ik echt niet zo’n grote dramaqueen ben als mensen zeggen-

De volgende 120 minuten les leken wel uren te duren. Ik wilde zo graag terugbellen. 
116 minuten en 14 seconden later, besliste de lector de les vroeger te stoppen.
Hallelujah!

Ik stormde het lokaal uit, zette een stevige stappas in en vertrok naar huis. ‘man man man hoe dringend kan iets zijn dat je er zo gek voor moet wandelen?’, zou je denken als je iemand zo’n pas ziet doen.
Als mensen me op dat moment hadden gevraagd wat er zo dringend was, ik zou hen geantwoord hebben dat ze nog niet eens half beseften hoe belangrijk het wel niet was.
Bon, ik wandel naar mijn kot en blijf dit keer in de telefonische wachtrij staan, ook wanneer ik van de robotstem aan de andere kant van de lijn nog eens hoor dat ik beter een e-mail zou sturen. 

Aangekomen op kot, 64 trappen en 4 minuten in de wachtrij later ben ik nog steeds niet van plan om af te leggen. Jeroen Geutjens geeft niet op! Maar de blaas van Jeroen Geutjens ging het op dat moment wel bijna opgeven. Ik zie er niet direct een probleem in om een kort toiletbezoek te brengen. Op dat moment sta ik toch al 4 min. En 41 sec. In de telefonische wachtrij van de niet nader vernoemde winkel.

“Een heel goeie avond, kan ik u ergens mee helpen?”

Ja, je leest het goed, raad één keer wanneer ik die boodschap door de speaker van mijn gsm hoorde. 

– Uhm ja, ik zit met een probleem…

Weet je wat het is, op de een of andere manier ben ik altijd een beetje bang dat mensen me toch kunnen zien door de telefoon op de een of andere manier. En ik weet wel dat dat niet kan, maar dat is bijvoorbeeld ook een van de redenen waarom ik nooit zal bellen in bad. 

“Oh maar meneer geen probleem hoor, geef me even je klantennummer en ik zorg ervoor dat alles in orde komt”. 

Twee minuten later was het probleem opgelost, mijn blaas geledigd en had de medewerker aan de andere kant van de lijn –hopelijk- niet door dat ik niet alleen met hem aan het bellen was. 

Eind goed, al goed. 

Ben ik dan echt de enige?

Ik val direct met de deur in huis, want er moet me iets van het hart. Een tijdje geleden stapte ik -gelukkig als een klein kind- een niet nader vernoemde winkel met een niet nader vernoemd gsm-merk binnen. En was ik er klaar voor. Ik was klaar om in de daarop volgende minuten tegen een verkoper te zeggen welke nieuwe gsm ik graag mee naar huis zou nemen om vervolgens -alsof ik het elke dag deed, zo een nieuwe gsm kopen- mijn portefeuille te nemen en -alsof het niets was- een halve nier af te staan aan de niet nader-vernoemde winkel van het niet nader vernoemd gsm-merk ter betaling van mijn nieuwe telefoon.

Natuurlijk zou het utopisch zijn te denken dat er geen wachtrij voor me stond met enkele ongeduldigen die een nieuwe laptop, een harde schijf en een screenprotector kwamen kopen. En natuurlijk zou het nog utopischer zijn om te denken dat deze wachtenden voor me niet even wat uitleg aan de verkoper zouden vragen over zowat alles wat er in de winkel te vinden is.

12 minuten en drie diepe zuchten later is het aan mij. Met alle ‘schwung’ (of hoe spel je dat woord eigenlijk????) die ik in me heb, begeef ik me naar de besteltoog, trek mijn mond open en zeg: ik wil graag de nieuwe I***** ** *** *** in de kleur *********** *****! BAM, daar ga ik -met stiekem mijn portefeuille al in mijn hand in mijn jaszak- BAM! Hij doet het toch maar weer, hij bestelt hem gewoon! Hopla!

“Sorry Meneer maar ik ga die moeten bestellen”.

“uhm, jij gaat wat??

“Wel ik ga die telefoon moeten bestellen want die hebben we momenteel niet meer in voorraad.”

“Ah -merk de teleurstelling even op in deze ah, ook al lees je die gewoon, er zit enorm veel teleurstelling in de letters A & H- oké, en hoe lang zal het ongeveer duren om die telefoon te bestellen?

“Moeilijk te zeggen. Als ik er nu een antwoord op moet geven zal dat ongeveer een week tot een maand duren”.

“Ah oké -ja natuurlijk niet oké denk ik in mijn hoofd want ik wil die telefoon NU mee naar huis nemen en hem daar NU aanzetten om vervolgens al de nieuwe snufjes te testen en het product, waardoor ik de komende drie maanden boterhammen met confituur ga moeten eten, NU dienst nemen. Maar ik zei dus- ah oké.”

“Ik maak dan de bestelbon op en u wordt op de hoogte gebracht van zodra het toestel binnen is in onze winkel”

“Bedankt en hopelijk tot snel!

“Tot snel!”

En hier zit ik dan, vier weken en één dag later, deze blogpost te maken en iedere vijf minuten mijn mails te checken terwijl ik hoop dat de niet-nader-vernoemde winkel me een e-mail heeft gestuurd.
In de tussentijd heb ik dan maar nieuwe schoenen gekocht want hey, besef jij wel hoe zwaar het wachten is?