Ik ben u nog iets verschuldigd.

Remember de blogpost over mijn nieuwe gsm waarin ik beschreef hoe ik –met lichte frustratie- aan het wachten was op dat verdomde toestel? 
Wel het is zover! Of dat is misschien wat kort door de bocht, ik heb vandaag een mailtje gekregen dat mijn nieuwe telefoon –ein de lijk- aangekomen is in de winkel.

Eind goed, al goed zou je dan denken. Wel, natuurlijk, niet in het leven van Jeroen Geutjens. 
Zonder enige verwachting opende ik vanmiddag mijn mailbox, tot ik zag dat ik een nieuwe e-mail had van de niet nader vernoemde winkel waar ik mijn nieuwe gsm-toestel had besteld (6 weken geleden * insert emoji die met zijn ogen draait *). 
Yes, Yes, Yes tien windjes in een fles –zou je weer denken- maar eind niet goed, al niet goed. 
In de e-mail stond een vetgedrukte vermelding: ‘u dient uw bestlling af te halen binnen de twee werkdagen’. 
TWEE WERKDAGEN ?! Ik herhaal: TWEE WERKDAGEN ?! 

Toen ik mijn gsm ging bestellen, had ik zicht op een week herfstvakantie, dus ik bestelde hem bij het dichtstbijzijnde verkooppunt van het niet nader vernoemde gsm-merk bij mijn thuis in Limburg. 
Nu, anderhalve maand en een week herfstvakantie later is dat dus helemaal niet meer de dichtstbijzijnde winkel bij mijn kot in Antwerpen. Typisch. Maar de vraag blijft: hoe moet ik in Godsnaam binnen de twee werkdag in die winkel geraken? 

In mijn hoofd was het kalf al verdronken –ik zou mezelf geen dramaqueen noemen, maar anderen doen dat vaak wel- en gingen ze mijn gsm doorverkopen aan iemand anders die er nooit zo goed voor zou zorgen als ik. 
Naar de winkel mailen om te smeken dat ze hem een tijdje langer zouden houden, leek me niet de juiste oplossing want tegen de tijd dat ze mijn mailtje in hun –wellicht overvolle- inbox zouden vinden, was een andere sjansaar waarschijnlijk al lang met mijn toestel gaan lopen.

BELLEN, ik moest zo snel mogelijk bellen naar de winkel! Ik stapte de les uit met de smoes dat ik dringend naar het toilet moest en haastte me naar een rustig plaatsje op de campus om –op dat moment in mijn hoofd- de belangrijkste telefoon van mijn leven te doen. 

“voor Nederlands druk 1, pour le français, appuyez sur 2”

–   * Jeroen drukt op 1 
“Beste klant, een medewerker probeert zo snel mogelijk je oproep te beantwoorden, door enorme drukte zou het kunnen dat dit een tijdje duurt.”

–   * Jeroen wacht. 

… * insert slechtste wachtmuziek ever! 

– * Jeroen wacht langer

… * insert andere, maar nog slechtere wachtmuziek dan enkele minuten daarvoor.

“Beste klant, het is helaas nog niet mogelijk om uw oproep te beantwoorden. Met dringende vragen kan u via mail bij ons terecht.”

… * insert opnieuw de slechtste wachtmuziek ever! 

– WABLIEFT?!

Het kalf verdronk in mijn hoofd een tweede keer, deze keer kreeg ik het beeld voor mijn ogen dat de gsm in handen zou komen van een jonge moeder die het toestel even aan haar zoontje van drie uitleent zodat hij een filmpje kan kijken, waarna hij vol ondeugendheid het toestel helemaal stuk gooit op de grond! –ik herhaal graag even dat ik echt niet zo’n grote dramaqueen ben als mensen zeggen-

De volgende 120 minuten les leken wel uren te duren. Ik wilde zo graag terugbellen. 
116 minuten en 14 seconden later, besliste de lector de les vroeger te stoppen.
Hallelujah!

Ik stormde het lokaal uit, zette een stevige stappas in en vertrok naar huis. ‘man man man hoe dringend kan iets zijn dat je er zo gek voor moet wandelen?’, zou je denken als je iemand zo’n pas ziet doen.
Als mensen me op dat moment hadden gevraagd wat er zo dringend was, ik zou hen geantwoord hebben dat ze nog niet eens half beseften hoe belangrijk het wel niet was.
Bon, ik wandel naar mijn kot en blijf dit keer in de telefonische wachtrij staan, ook wanneer ik van de robotstem aan de andere kant van de lijn nog eens hoor dat ik beter een e-mail zou sturen. 

Aangekomen op kot, 64 trappen en 4 minuten in de wachtrij later ben ik nog steeds niet van plan om af te leggen. Jeroen Geutjens geeft niet op! Maar de blaas van Jeroen Geutjens ging het op dat moment wel bijna opgeven. Ik zie er niet direct een probleem in om een kort toiletbezoek te brengen. Op dat moment sta ik toch al 4 min. En 41 sec. In de telefonische wachtrij van de niet nader vernoemde winkel.

“Een heel goeie avond, kan ik u ergens mee helpen?”

Ja, je leest het goed, raad één keer wanneer ik die boodschap door de speaker van mijn gsm hoorde. 

– Uhm ja, ik zit met een probleem…

Weet je wat het is, op de een of andere manier ben ik altijd een beetje bang dat mensen me toch kunnen zien door de telefoon op de een of andere manier. En ik weet wel dat dat niet kan, maar dat is bijvoorbeeld ook een van de redenen waarom ik nooit zal bellen in bad. 

“Oh maar meneer geen probleem hoor, geef me even je klantennummer en ik zorg ervoor dat alles in orde komt”. 

Twee minuten later was het probleem opgelost, mijn blaas geledigd en had de medewerker aan de andere kant van de lijn –hopelijk- niet door dat ik niet alleen met hem aan het bellen was. 

Eind goed, al goed. 

Avontuur hield me op de been

Ik heb veel goede herinneringen aan mijn leven en ik heb veel interessante mensen ontmoet. Als ik er dan toch echt één specifiek ding moet uitpikken, kies ik toch wel voor de ontmoeting met mijn eerste vriendin in Australië.

Heel mijn leven was eigenlijk één grote reis. Ik ben in een heel aantal landen geweest waar ik dan een tijdje woonde en soms ook werkte. Avontuur hield me op de been. De wereld lag aan mijn voeten en ik ging gewoon op zoek naar nieuwe verhalen. China en Australië zijn toch wel de twee landen die me het nauwste aan het hart liggen. In China heb ik destijds, net als in Australië, ook een pracht van een vriendin ontmoet waar ik nog op regelmatige basis met een grote glimlach op mijn gezicht aan terug denk.

De enige die vaak niet blij was met mijn vertrek, was mijn moeder. Ik wist op voorhand wel waar ik naartoe ging, maar wat er dan allemaal zou volgen was een groot raadsel tot het daadwerkelijk gebeurde. In de jaren ’70 waren de mensen hier in België verzot op Aziatische accesoires. Van mijn reizen naar China en Indonesië bracht ik dan souvenirs mee die ik hier op rommelmarkten verkocht. Op die manier kwam ik aan het nodige geld om een volgende bestemming uit te kiezen.

Mensen denken vaak dat wilde dieren in landen als Indonesië de grootste doodsoorzaak zijn, maar ik ben er moeten vertrekken vanwege de onderhuidse bacteriën die bijna mijn dood veroorzaakten. De dokter bij het plaatselijke bedrijf waar ik werkte, vond het de beste beslissing om terug te keren naar Australië, waar ik op dat moment juist vandaan kwam.

Ik heb veel van de wereld gezien, ik heb veel van mijn leven gemaakt en ik heb dingen gedaan waar andere mensen nog maar van kunnen dromen. Mijn grote passie blijft China en ik zou heel graag nog eens een keertje naar daar gaan, al laten de traditionele sanitaire voorzieningen, die men hier wel eens als ‘hurktoiletten’ durft beschrijven, me dat niet toe.

Ik stemde toe op twee voorwaarden…

De fijnste dag van mijn leven daar denk ik geen moment over na, dat blijft de dag waarop mijn kleindochter geboren werd. Ondertussen is dat al 22 jaar geleden, ik kan het haast zelf niet geloven.

Negen maanden voor de geboorte kreeg ik een telefoontje van mijn dochter die zei dat ze me iets moest vertellen, maar dat dat niet via de telefoon kon gebeuren. Nieuwsgierig als ik ben, moest en zou ik nog tijdens dat gesprek te weten komen wat er juist aan de hand was. Na wat ‘trekken en sleuren’ bleek dat ze zwanger was.

Ik wist niet goed wat ik hier in eerste instantie op moest zeggen. Ik had geen partner op dat moment, maar mijn dochter evenmin. We waren beiden alleen.

Hoe zou ze het kind alleen kunnen opvoeden? Hoe zou ze ervoor zorgen dat alles vlotjes verliep? Hoe … ? Ik wist even niet hoe ik me de toekomst moest voorstellen en ik had sterke twijfels bij de goede afloop. Maar hoe langer ik nadacht over mijn toekomstige kleinkind, hoe harder ik ernaar verlangde om het in mijn armen te sluiten en hoe meer ik ervan overtuigd was dat het ons samen wel zou lukken.

In de helft van de zwangerschap ongeveer kreeg ik van mijn dochter de vraag of ik aanwezig wilde zijn tijdens de bevalling. Ze had zelfs een boek voor me gekocht waarin uitgelegd stond hoe ik haar op de best mogelijke manier kon ondersteunen. Ik stemde toe op twee voorwaarden. Ten eerste moest ik naar de kapper geweest zijn vÓÓr de bevalling en ten tweede moest alles plaatsvinden op een zaterdag, want dat was de enige dag waarop ik niet moest werken. Als ik er aan terugdenk, vind ik het nog altijd fantastisch dat ze net mij vroeg om bij dat moment aanwezig te zijn.

Enkele maanden later ging de telefoon en ik wist onmiddellijk hoe laat het was. Hoe toevallig het ook lijkt, het was zaterdag en de kapper had mijn haar pas in de juiste plooi gelegd. Al moet ik toegeven dat ik anders ook heel vlug in het ziekenhuis had gestaan hoor, dat moment kon ik gewoon niet missen. Zo vlug als ik kon, reed ik samen met mijn dochter naar het ziekenhuis voor de geboorte van mijn kleinkind. Aan het ziekenhuisbed probeerde ik haar zo goed en zo kwaad mogelijk te steunen. Alles verliep vrij vlot, tot ze te weten kwam dat ik het boek dat ze me gaf eigenlijk helemaal niet had gelezen en het gewoon stof had laten vangen in de kast. Ze wilde me uit de kamer laten zetten. Ik hoor ze het nog roepen tegen de verpleegster: “zet ze buiten!”. Even later, en nog steeds aanwezig in de kamer van mijn dochter, stond ik met open mond te kijken naar mijn pasgeboren kleindochter. Dat op zich was al een prachtig moment, dat ik dan ook de eerste was die haar mocht vasthouden, maakte het moment nog prachtiger.

Vanaf haar geboorte ben ik beginnen schrijven in een boek. Haar boek. Wanneer we samen ergens naartoe gingen, schreef ik er in wat we deden en hoe ik het vond. Als er iets aan de hand was, zette ik mijn gedachten erin. Op haar achttiende verjaardag, heb ik het boek aan haar gegeven. Zo kan ze niet enkel lezen wat we allemaal samen gedaan hebben, maar vooral ook hoe graag ik haar zie en altijd heb gezien.

 

© recht van ’t stad

Ik ben er zeker van dat mijn kleinkinderen het zwaar zullen hebben…*

De opwarming van het klimaat blijft zo’n groot struikelpunt voor de hedendaagse maatschappij. Kijk, ik ben nu 78 jaar dus voor mij zal het niet veel erger meer worden, mijn tijd is voorbij, maar denk toch eens aan al die jonge mensen die bij wijze van spreken nog aan hun leven moeten beginnen.

Vanaf het moment dat ik gestopt ben met werken, heb ik ervoor gekozen om mijn auto weg te doen. Het heeft toch geen nut om zoveel uitlaatgassen de lucht in te sturen als je met het openbaar vervoer ook overal perfect kan geraken, zeker toch als je hier de tijd voor hebt.

Ik probeer spaarzaam te zijn in de kleine, dagelijkse dingen. Spaarzaam met water, spaarzaam met elektriciteit, afval tot een minimum beperken… Als iedereen zijn steentje zou bijdragen, gewoon door op de kleine dingen te letten, zou het al een pak beter gaan.

Ik ben er zeker van dat mijn kleinkinderen het zwaar zullen hebben, ze gaan het nog hard te verduren krijgen. Een dertigtal jaar geleden was er van de opwarming van de aarde nog maar weinig tot geen sprake. Mensen bleven uitstoten, dingen doen die niet goed waren voor het milieu, het kon niet op. Maar dat was gewoon omdat men niet beter wist. Men kende de negatieve gevolgen nog niet, men wist nog niet welke narigheden er ons nog allemaal te wachten stonden.

De mentaliteit moet veranderen om het beter te krijgen. Dit is al deels aan de gang, bij een enkeling is de boodschap al aangekomen en ook sommige ‘hoge pieten’ hebben het intussen door, maar of dat genoeg is, weet ik toch zo zeker nog niet.

 

*wenste niet op de foto te gaan

Het feit dat er nog iets is, is heel erg tof!

Ik ben tachtig jaar en sinds vorig jaar terug een tikkeltje gelukkiger dan een aantal jaar geleden.Na meer dan 50 jaar, kwam ik per toeval een oude liefde van mij tegen toen ik op daguitstap was.

Ik woon in Antwerpen en zij tegenwoordig in West-Vlaanderen, niet direct bij de deur. Toen we elkaar, per toeval, terug ontmoet hebben, raakten we aan de praat. Sindsdien hebben we enkele keren per week contact via mail.

Elkaar zien in levende lijven is dan weer iets moeilijker. Het gebeurt wel dat ik eens een dagje naar haar toe ga of dat zij eens naar Antwerpen komt, maar van een echte regelmaat kan je niet spreken. We hebben beiden ons leven opgebouwd waar we wonen, hebben beiden kinderen en kleinkinderen en hebben beiden ook een deftige leeftijd bereikt. Dan kan je niet zomaar vlug enkele dagen of weken naar elkaar toegaan.

Ik vind dat je toch kan spreken van echte liefde, juist zoals vroeger, al vullen we deze tegenwoordig anders in. We doen het op onze eigen manier. Het feit dat er nog iets is, is heel erg tof!

Tot op de dag van vandaag zit ik met vragen*

Tot op de dag van vandaag zit ik met vragen. Vragen waarop ik jammer genoeg nooit een antwoord zal krijgen.

Een kleine 50 jaar geleden heeft mijn toenmalige man me verlaten. Het hoe en waarom blijft iets waar ik enkel het raden naar heb. Er zijn nachten waarop ik er nog steeds van wakker lig. Ik stond op, ging werken en toen ik weer thuiskwam, was hij weg. Zijn spullen waren weg, hijzelf was weg, enkel herinneringen bleven achter. Jammer, echt jammer.

Dat deze gebeurtenis nog steeds door mijn hoofd spookt, wilt toch alleen maar zeggen dat het niet anders dan grote liefde geweest kan zijn?

*wenste niet op de foto te gaan

 

laat me mijn werk maar doen achter de schermen…

Ik werk in de opera in Antwerpen en in Gent. Ik ben schminkster van beroep. Naast mijn werk in de opera, werk ik ook bij Huis Baeyens hier in Antwerpen. We verhuren toneel- en theaterkostuums en allerhande spullen die op het toneel gebruikt worden.

Het milieu waarin ik werk is er eentje waarbinnen je elke dag wel iets nieuw meemaakt. Geen enkele dag zal exact hetzelfde zijn, je komt steeds wel voor een of andere, al dan niet toffe, verrassing te staan. De echte uitdagingen blijven toch wel het ouder maken van mensen en levensechte wonden verzorgen voor toneel.

Één specifiek onderdeel kiezen waar ik mij het meeste mee amuseer is onmogelijk. Ik kan niet kiezen! Zelf speel ik geen toneel of zing ik niet in de opera. Laat me mijn werk maar doen achter de schermen, daar geniet ik eens te meer van.

vergeten Vlaamse showbizz

Mijn debuut op het podium zal ik nooit vergeten. Vroeger deed ik regelmatig mee aan zangwedstrijden. Het publiek voor me, een band achter me en een micro in mijn hand, meer had ik niet nodig om me te amuseren.

Op een keer behaalde ik bij een van deze wedstrijden een eerste plaats. Laten we zeggen dat dat toch wel een van de mooiste momenten was. Ik kreeg een platencontract aangeboden en kwam zodoende in contact met een producer. Na het platencontract volgden logischerwijs de optredens. Ik koos ervoor om steevast nummers in het Nederlands te brengen, de echte Vlaamse schlagers.

Een viertal jaar vertoefde ik in de showbizzwereld. Het gebeurde regelmatig dat ik een optreden deed waar ook bijvoorbeeld Nicole en Hugo aanwezig waren. Tot er een einde kwam aan deze mooie periode. Mijn toenmalige producer nam een dancing over, op zich geen probleem aangezien al zijn artiesten minstens één keer per week een optreden mochten doen in deze zaak. De problemen begonnen pas toen hij ook een tweede zaak overnam. Toen heeft hij veel te veel hooi op zijn vork genomen en dit met alle gevolgen van dien.

Het geld voor zowel mijn band als mezelf, werd niet meer uitbetaald. Ik had naast het zingen nog een andere job, dus voor mij was dit niet direct een heel erg groot probleem. Maar de leden van mijn band, die hun brood moesten zien te verdienen met de muziek, konden dit niet langer volhouden. We moesten er jammer genoeg mee stoppen.

Het jaar dat Sandra Kim meedeed aan het Eurovisiesongfestival, gaf Salim Segers een feestje en vroeg hij mij om enkele nummertjes te komen brengen. Op die manier kwam ik terug in contact met een producer, kreeg ik een nieuw contract te pakken en kwam mijn carrière terug een beetje op gang.

Ik heb nog een aantal jaar gezongen in hotels in Tunesië om de mensen te amuseren, dit ook altijd samen met een aantal andere artiesten. Het waren mooie tijden!

de vrijheid is gewoon weg.

Er zullen wel hoogte- en dieptepunten geweest zijn in mijn leven en anders zullen ze wellicht de kop nog wel opsteken, maar om er nu direct eentje uit te kiezen…

Ik ben 70 jaar, ik krijg meer en meer het gevoel dat ik de wereld niet meer kan bijhouden.Ik maak me eigenlijk gewoon zorgen over wat er aan de hand is met de wereld. Over vanalles en nog wat. Is dat ook geen dieptepunt?

Zonder racistisch over te komen, heb ik zware bedenkingen bij de veroveringen van de Islam in de hele wereld. Vroeger moest er oorlog gevoerd worden alvorens je een gebied kon veroveren. Nu is dat duidelijk niet meer nodig. Mensen van mijn tijd, mensen zoals ik, zijn dat niet gewoon, dat is nieuw voor ons.

Het blijkt de laatste tijd wel erg moeilijk te zijn om voor je mening uit te komen. Van vrije meningsuiting is nog maar weinig sprake lijkt het mij… Heb je een andere mening dan er van je verwacht wordt te hebben, zou je haast schrik krijgen om dit nog maar tegen een enkele persoon te zeggen.

Ook in de media vind ik nog maar weinig niet-beïnvloede feiten terug. De VRT gaf vroeger duidelijk nieuws, werkelijke feiten. Nu brengen ze u het nieuws waarvan zij denken dat het nieuws is.

De vrijheid is gewoon weg. De vrijheid op eigen meningsuiting, de vrijheid om jezelf te zijn.

het aangename kan wel degelijk aan het nuttige gekoppeld worden

Net over de grens hebben wij een chocolaterie. Het klinkt misschien wat stom in de oren van een Belg, maar ook Nederlanders hebben behoefte aan goede chocolade hoor.

Onze zaak heet het Zeeuwse Ministerie van Chocolade & Culinaire Zaken. We maken er haast een sport van om onze klanten enkel te belonen met het beste. We willen steeds meer en steeds beter.

Daarom komen we op regelmatige basis naar Antwerpen om een bezoekje te brengen aan ‘de concurrentie’. Zo zijn we vandaag nog langs geweest bij Dominique Persoone. Bekijk het een beetje als een studiereis. Nieuwe ideeën opdoen en ervoor zorgen dat we de Nederlanders kunnen blijven verbazen.

Onze dochter gaat steeds mee zodat onze studiereis toch ook een beetje een moment wordt voor ons gezin. Een moment om samen te genieten en gewoon bij elkaar te zijn. Het aangename kan wel degelijk aan het nuttige gekoppeld worden!