Ben ik dan echt de enige?

Ik val direct met de deur in huis, want er moet me iets van het hart. Een tijdje geleden stapte ik -gelukkig als een klein kind- een niet nader vernoemde winkel met een niet nader vernoemd gsm-merk binnen. En was ik er klaar voor. Ik was klaar om in de daarop volgende minuten tegen een verkoper te zeggen welke nieuwe gsm ik graag mee naar huis zou nemen om vervolgens -alsof ik het elke dag deed, zo een nieuwe gsm kopen- mijn portefeuille te nemen en -alsof het niets was- een halve nier af te staan aan de niet nader-vernoemde winkel van het niet nader vernoemd gsm-merk ter betaling van mijn nieuwe telefoon.

Natuurlijk zou het utopisch zijn te denken dat er geen wachtrij voor me stond met enkele ongeduldigen die een nieuwe laptop, een harde schijf en een screenprotector kwamen kopen. En natuurlijk zou het nog utopischer zijn om te denken dat deze wachtenden voor me niet even wat uitleg aan de verkoper zouden vragen over zowat alles wat er in de winkel te vinden is.

12 minuten en drie diepe zuchten later is het aan mij. Met alle ‘schwung’ (of hoe spel je dat woord eigenlijk????) die ik in me heb, begeef ik me naar de besteltoog, trek mijn mond open en zeg: ik wil graag de nieuwe I***** ** *** *** in de kleur *********** *****! BAM, daar ga ik -met stiekem mijn portefeuille al in mijn hand in mijn jaszak- BAM! Hij doet het toch maar weer, hij bestelt hem gewoon! Hopla!

“Sorry Meneer maar ik ga die moeten bestellen”.

“uhm, jij gaat wat??

“Wel ik ga die telefoon moeten bestellen want die hebben we momenteel niet meer in voorraad.”

“Ah -merk de teleurstelling even op in deze ah, ook al lees je die gewoon, er zit enorm veel teleurstelling in de letters A & H- oké, en hoe lang zal het ongeveer duren om die telefoon te bestellen?

“Moeilijk te zeggen. Als ik er nu een antwoord op moet geven zal dat ongeveer een week tot een maand duren”.

“Ah oké -ja natuurlijk niet oké denk ik in mijn hoofd want ik wil die telefoon NU mee naar huis nemen en hem daar NU aanzetten om vervolgens al de nieuwe snufjes te testen en het product, waardoor ik de komende drie maanden boterhammen met confituur ga moeten eten, NU dienst nemen. Maar ik zei dus- ah oké.”

“Ik maak dan de bestelbon op en u wordt op de hoogte gebracht van zodra het toestel binnen is in onze winkel”

“Bedankt en hopelijk tot snel!

“Tot snel!”

En hier zit ik dan, vier weken en één dag later, deze blogpost te maken en iedere vijf minuten mijn mails te checken terwijl ik hoop dat de niet-nader-vernoemde winkel me een e-mail heeft gestuurd.
In de tussentijd heb ik dan maar nieuwe schoenen gekocht want hey, besef jij wel hoe zwaar het wachten is?