Je ziet het niet, dus het is er niet…

Ik herinner me hoe ik als 7-jarig meisje met mijn mama naar de dokter ging. Ik moest op de weegschaal gaan staan, werd grondig bekeken en mocht terug gaan zitten op mijn stoel. Achter mijn rug hoorde ik de dokter tegen mijn mama zeggen dat ik ‘toch wel te dik was’. Hij dacht dat ik dat niet gehoord had, maar het tegendeel was waar.

Op het bureau van mijn dokter stond een pot in de vorm van een dolfijn met snoepjes erin. Elke keer als iemand er een snoepje uitnam, weerklonk het geluid van die lachende waterdieren. Het geluid is me bijgebleven tot op de dag van vandaag. Sinds het moment dat mijn dokter me ‘te dik’ noemde, nam ik nooit nog een snoepje uit de pot en heb ik het gelach van de dolfijn niet meer gehoord, ik wil het niet meer horen.

Continue reading “Je ziet het niet, dus het is er niet…”